Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te trekken om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Elena’s Teachings

 

Als je net iets te snel door het boekingsmenu van een budget airline klikt, kan het gebeuren dat je ineens je koffer niet meer kunt inchecken voor de heenreis. Dan heb je een probleem als je je eigen flesje Franse biologische cognac wilt meenemen. Had ik even mazzel dat ik naar Schotland ging voor de nieuwe essence. Kennen wij in Nederland slechts supermarkten, in Schotland zijn er hypermarkten waar je met gemak biologische whisky koopt in een tweeliterfles. Waar zijn de tijden van ‘a wee dram’ gebleven?

 

Een bewustere verbinding met Elena is tot stand gekomen na een reading van een vriend. Elena is een leraar/mentor zoals Merlijn dat was. Zij heeft de mensen in Findhorn geleerd hoe ze op dit ruige, ogenschijnlijk onvruchtbare, land groenten en bloemen konden kweken. Hoe ze een alternatief leven konden leiden; co-creëren in harmonie met de natuur en de natuurwezens. Qua uiterlijk lijkt Elena op een Elfenkoningin, maar is dit niet. Je zou haar een landschapsdeva kunnen noemen, maar dan een zonder vaste woon- of verblijfplaats. Ze is ongeveer 15 meter lang en uit haar hart stroomt permanent vloeibaar gouden licht, wat vrijelijk over de Aarde vloeit. Ik ontvang veel steun van haar, ook in het hele proces van essences maken.

 

Van te voren had ik mij afgestemd en had ik begrepen dat deze essence op drie verschillende plekken gemaakt moest worden. Omdat Elena heel erg betrokken was bij deze essence dirigeerde zij mij naar Schotland. Om preciezer te zijn naar Findhorn en omgeving. Niet dat dit de enige plek was waar zij verbleef, maar het is wel een heel belangrijke plek voor haar. Noord en West- Europa is haar werkgebied, inclusief Frankrijk, Spanje en Portugal. Na veel vragen en pendelen werden de plekken duidelijk: Pluscarden Abbey, Forres en de Findhorn lagune.

 

Drie metgezellen en ik reden naar de abdij. Al eerder had ik gehoord: ‘de ster zal je leiden.’ Weer zo’n fijne cryptische aanwijzing. Het gebied rondom de abdij werd nauwkeurig besnuffeld door mij. Nergens een plek te bekennen waar ik ongestoord kon zitten met de schaal met water. Ineens dacht ik aan de ster. In een glas-in-lood raam boven de ingang van de kerk zag ik een ster. Halleluja! In de buurt van deze ingang was een klein kerkhofje. Wat was dat toch met die essences; kerkhoven en grafheuvels. Internet bleek weer uitkomst te bieden. Veel heuvels waar archeologen wat botten of schedels hadden gevonden werden direct betiteld als grafheuvel. Ik had hier een heel ander gevoel bij. Veel van deze zogenaamde tomben hebben alle dezelfde vorm. Of je nu op Malta bent of in Schotland. Voor mij voelt het veel meer als inwijdingsplekken die alle te maken hebben met de verering van de moedergodin of Moeder Aarde zo je wilt.

Uiteindelijk werd ik getrokken naar een plek waar een boom stond die vol hing met allerlei parafernalia. In meditatie verzonken hoorde ik weer de woorden: ‘de ster zal je leiden.’ Ik wist ineens dat de essence te maken had met je levensdoel met de natuurwezens. Toen ik innerlijk vroeg of dit klopte antwoordde de kerkklok direct met luid geklingel. Elena gaf twee druppels van haar gouden licht af aan de schaal met water. Volgens haar instructies werden hier de blauwdrukken voor de natuurwezens geweven. Ik zag gevleugelde wezens de inslag weven door de schering. Daarna werd hierop een soort borduurwerk gemaakt voor de verfijning, tot in alle details, van ieder specifiek natuurwezen. Vlak voordat dit deel van de essence klaar was luidde de kerkklok nogmaals. Het leek wel een teken: ‘zo is het goed.’

Om de zoveel uur waren er gregoriaanse gezangen van de monniken in de kerk. Die van twaalf uur had ik gemist omdat ik met de essence bezig was. Er was nog een gezang rond vijf uur ’s middags. Dit gezang hebben we wel kunnen bijwonen. Dat maakte toch wel het nonnetje van levens geleden in mij wakker.

 

De volgende dag stond Forres op het programma. In Forres ligt het opleidingscentrum van de Findhorn Foundation. De tuin om het grote huis is een hof van Eden. Smalle paadjes met perken barstensvol bloemen in alle kleuren. Het geruis van een watervalletje dat in een bassin uitkomt, overwoekerd met wulpse varens. Her en der stenen bankjes om weg te kunnen dromen.

In een ver verleden lagen in deze omgeving zeven heuvels, waarvan de meeste nu verdwenen zijn.  Ofwel omdat er wegen en huizen zijn gebouwd ofwel omdat het landschap zo veranderd is. Energetisch zijn ze er nog wel. Achter het opleidingscentrum in het bos ligt er nog steeds een: de Venusheuvel. Hoe leuk is het ‘toeval’ dat Mimi hier natuurlijk zou gaan klanken. De Hathors kwamen oorspronkelijk uit een ander universum in de buurt van Sirius en gingen uiteindelijk verder naar ons zonnestelsel en het etherische gebied van Venus. Alle heuvels hadden een connectie met een bepaalde planeet.

 

De essence moest ’s avonds laat gemaakt worden op deze heuvel. In de regen reden we er naartoe. Na het klanken, wat altijd voorafgaat aan de maak van de essence, bleef ik achter op de heuvel. Ik had mij onder een boom in mijn regenjas opgerold als een bolletje. Het midzomerfeest is de derde in de reeks van Keltische vruchtbaarheidsfeesten, te beginnen met Imbolc (31 januari) en gevolgd door Beltane (1 mei).

Ik ben gaan mediteren. Cernunnos (‘de gehoornde’) was direct aanwezig. Hij is de Keltische God van het Bos die het dichtst bij een wereldwijde ‘vadergod’ komt. Ik had al langere tijd, vanuit Nederland, contact met hem. Voor de essence was het nodig dat wij energetisch versmolten. Blauwe, lichtgevende, grote druppelvormige wezens bliezen hun levensenergie in de schaal met water. De schaal werd rechtsomdraaiend omhoog gedrukt in de lucht. Het water spatte er als een fontein uit. Daarna ging de schaal linksdraaiend weer naar beneden om iets in de Aarde te zakken. Elena liet drie druppels van het gouden licht in de schaal vallen. Door dit licht werden verbindingswegen geactiveerd tussen de zeven heuvels. Het gouden licht liep van onderaf van een berg in vijf rechtsdraaiende spiralen naar boven. Op de top ging dit gouden licht linksdraaiend weer naar beneden. Om dan, via de verbindingsweg, op dezelfde manier naar een volgende berg te gaan. Daarna openden de bergen zich van boven en lieten ieder een toon horen. Het werd een melodie. Deze melodie zorgde ervoor dat er honderden verschillende natuurwezens van heinde en ver naar de Venusheuvel kwamen. In rijen stonden ze vanaf de basis van de heuvel naar steeds hoger gelegen stukken tot aan de top van de heuvel. Ik had al eerder die dag te horen gekregen dat er een stuk vlees meegenomen moest worden. Ik had geen idee hoe ik hieraan zou moeten komen. Zelf eet ik geen vlees. Tijdens het diner die avond bestelde een vriendin vlees, waarvan ik een stukje mocht meenemen. Het vlees werd op de heuvel energetisch in kleine stukje gekauwd door de natuurwezens en werd toegevoegd aan de essence. Ik ervaarde het als een soort modelleringsmateriaal. Deze plek was namelijk een plek waar natuurwezens gemanifesteerd werden. Grote elfen droegen een soort graal van bergkristal waar water in zat. Ik mocht een slok nemen en deze uitspuwen. Vervolgens Cernunnos en als laatste Elena, die het al driehonderdzestig graden ronddraaiend uitspuwde.

Aan het einde voelde ik dat ik zeven keer dezelfde tonen, die de heuvels eerder lieten horen, moest klanken. Toen ik dit deed trokken alle wezens zich langzaam weer terug.

 

De dag daarop zou het laatste deel van de essence gemaakt worden in de lagune van Findhorn. Maar waar? Ik heb de kaart en de pendel er maar weer bij gepakt. Het was een sombere, stormachtige maar gelukkig droge dag. In de lagune vond ik redelijk snel de plek waar ik moest zijn. Op een drooggevallen stuk zette ik de schaal neer. Ik had geen idee hoe snel de vloed weer zou komen en of ik later tot aan mijn knieën in het water zou staan. Ik vertrouwde erop dat ik geholpen werd. Drie keer moest ik klanken. Hele diepe klanken, die op scheepstoeters leken. Direct na deze klanken verschenen er een paar ontzaglijk grote wezens. Het waren de wachters van de lagune die in de overgang van de zee naar de lagune verbleven. Beschermen bleek hun voornaamste taak. Ik liet het water uit de fles langzaam in de schaal vloeien. De sterke wind blies in de flessenmond. Dat was grappig, het maakte bijna hetzelfde geluid als ik net gedaan had. Ook deze klank liet ik drie keer klinken. Elena stond weer klaar om twee druppels van haar gouden licht in de schaal te doen. Er verschenen wezens die rondom de schaal een geometrische patroon vormden. Ook de grote wezens van de monding van de lagune kwamen aanzwemmen. Allen waren hier ter bescherming van de essence. Of het de wind was of iets anders weet ik niet, maar ik hoorde constant gezang. Er werd mij gevraagd om ook weer te klanken. Later bleek dat Mimi op een afstand bijna de gehele tijd (25 minuten) ook had staan klanken. In plaats van de gebruikelijke vijf minuten. Al het klanken zou het maakproces ondersteunen, waarbij ik samen met de andere natuurwezens vanuit onze hartverbinding een soort membraan zou creëren. Door dit vlies konden de wezens opstijgen die nieuw geboren zouden worden. Dit was nodig zodat zij makkelijker eventuele oude, belemmerende energieën niet meer mee zouden nemen naar hun huidige incarnatie. In de verte verscheen een blauwe kristallen poort waardoor één voor één nieuwe wezens werden geboren. Netjes wachtend op hun beurt gingen ze eerst door het membraan en doken daarna in de schaal met water om hun energie af te geven. Als laatste kwam er een baby schildpad met moeite naar de schaal toe. Hij zwom er een paar rondjes in en ging ook door het membraan. Het geboorteproces werd hiermee afgesloten. Door wat water van de essence in de zee te druppelen en drie kristallen in het zand te begraven zou alle informatie van deze ochtend door de zee meegenomen en verspreid worden.

 

Later die avond hebben de drie vriendinnen de rest van de fles whisky, die ik nodig had ter conservering van de essence, opgedronken. Groot was onze verbazing toen we lazen dat deze whiskey gedistilleerd werd in Forres. Forres, waar we een dag geleden nog op de Venusheuvel stonden.

Niet alleen de mensen maar zelfs de natuurwezens in het Verenigd Koninkrijk zijn een beetje tegendraads in vergelijking met de rest van Europa. Op de heenreis kon ik de cognac die ik normaal gebruik ter conservering niet meenemen. Ze dulden kennelijk geen inmenging van jajem afkomstig van ‘the Continent’.