Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te trekken om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Emergence of the New

 

‘Jullie moeten met het maken van de essence beginnen om 00.12 uur’, sprak een natuurwezen. ‘Eh, niet gewoon om 00.00 uur?’, was mijn reactie. ‘Nee, zeker niet: 00.12 uur, dat is de juiste tijd! En het proces eindigt om 02.01 uur.’  Buienalarm gaf die dag aan dat het tussen middernacht en vier uur ’s ochtends zou gaan plenzen.

 

Voor wezens die buiten het concept tijd leven, vind ik die rare tijdstippen iedere keer fascinerend om te horen. Wat ik wel begrijp is dat er voor alles een perfect, heilig moment is. Kennelijk viel dit deze keer samen met 00.12 uur ‘mensentijd’.

 

Mimi en ik waren al een paar weken voor ‘D-day’ naar de plek gegaan om in te voelen waar we precies moesten zijn. Ik had van te voren de kaart en pendel geraadpleegd (‘Ja ja, ik leer, zij het langzaam.’). Eenmaal in het echie was het gebied wat ik omcirkeld had toch wel behoorlijk groot. Drie plekken hebben we verkend en bingo, de laatste plek gaf een duidelijk ‘ja’. Nou ligt deze plek in een omheind duingebied, waar bij de ingang een keurig bordje staat ‘na 18.00 uur niet meer toegankelijk’. Naast dit bord staat ook nog een dienstwoning. Hoe konden we ongemerkt ‘s nachts het terrein op? Ik had al bedacht dat we misschien aan een andere kant van het gebied over de omheining zouden kunnen klimmen. Maar gelukkig beschikten we over een voldoende dosis zelfkennis dat we dat met onze 50+ stijve lijven toch maar niet moesten doen. In het gebied stond een knoert van een landhuis met daar in de buurt een kleiner optrekje. Bij dit laatste huis zagen we iemand lopen, duidelijk een bewoner. Mimi sprak hem aan en vertelde dat wij graag bij speciale maanstanden nachtwandelingen wilden maken. Of dit een probleem was? ‘Nee hoor, totaal niet. Dat bordje staat er wel, maar iedereen kan hier vrij in en uit lopen’, antwoordde de man. Briljant, nu konden we totaal legaal het terrein op. Net buiten het terrein, langs de weg, waren een paar parkeerhavens. Zo hoefden we de bewoners van het huis direct bij de ingang ook niet wakker te maken. Er werd ter plekke weer voor ons gezorgd.

 

De dag die door de natuurwezens uitgekozen was voor deze essence, met als thema lucht, viel samen met een zonsverduistering, nieuwe maan en equinox. Ik had begrepen dat de energie van de eclips ook onderdeel zou zijn van de essence. Gezeten op mijn dakterras stemde ik mij af op de kosmische energieën. Op het hoogtepunt van de zonsverduistering werd een poort geopend naar een hoger bewustzijn. De komst van het Goddelijk Vrouwelijke, een nieuwe fase voor de mens.

 

23.15 uur. Het was nog ongeveer twintig minuten lopen voordat we op de plek zouden zijn. Niet alleen wij liepen op dit tijdstip door het duingebied, maar ook herten, Konikpaarden en Schotse Hooglanders. Zoals we al eerder in Ermelo hadden meegemaakt is door een bos lopen midden in de nacht toch echt iets anders dan overdag. Gearmd – getweeën sta je sterker – liepen we loerend door het duingebied. Af en toe met de zaklantaarn schijnend om nachtelijk gespuis op een afstand te houden. Je had ons moeten zien, zo lachwekkend. Bijzonder vind ik altijd hoe snel je ogen wennen aan de duisternis. Bewolkt en maanloos, maar er was genoeg licht voor ons. De plensbuien van buienalarm bleven gelukkig nog steeds uit.

 

De klanken van Mimi waaierden als hemels gezang uit in alle vier windrichtingen. Iedere richting had zijn eigen geluid en energie. Ik voelde mij weer even staan aan de oevers van de Nijl, eonen geleden, tussen alle tempelpriesteressen. De klanken waren tevens een uitnodiging voor de wezens om naar de plek te komen. Ik heette alle wezens welkom die bij de maak van deze essence aanwezig zouden zijn. Mimi en ik trokken ons wat terug van de schaal met water, zodat de natuurwezens alle ruimte van de wereld zouden hebben. Ik besefte mij onmiddellijk dat dit ook weer zo’n beperkte mensen perceptie was. Ruimte creëren ze zelf hoe klein de fysieke ‘mensenruimte’ ook is.

Het begon nu heel zacht te regenen en wij zochten beschutting bij een grote pijnboom, waar we kurkdroog onder bleven. Onder deze boom ben ik mij gaan afstemmen op alle wezens. Af en toe onderbroken door een thee- en koekjespauze.

Hele kleine luchtwezens, een soort lichtbolletjes, doken in de schaal en vlogen er ook direct weer uit. In een cirkel eromheen kwamen grotere wezens. Zij stonden hand en hand. Liepen naar voren naar elkaar toe, waarbij hun armen omhoog gingen. Als ze naar achteren liepen, lieten ze hun armen weer naar beneden gaan. Het was een soort reidans. Daaromheen verschenen nog weer grotere wezens die horizontaal, met de klok mee, rondcirkelden. Zij hadden twee regenbogen, als een kruisribgewelf, om de gehele cirkel van wezens neergezet. De volgende cirkel bestond uit weer grotere wezens die hand in hand stonden, stralend, zonder beweging, maar tonend. Pas na een half uur verschenen de twee sylfen, die de regie hadden, ten tonele. Eerst zwevend alsof ze op een pad liepen. Daarna daalden ze uit de lucht af boven de schaal. Een had een zacht roze kleur, de ander zacht blauw. Ze maakten hele snelle heilige geometrische figuren. Het leek wel een luchtshow. Daar waar ze elkaar kruisten werd de kleur zacht violet. Al deze wezens zorgden ervoor dat de energie helemaal perfect was om de landschapsengel (het luchtwezen wat de scepter zwaaide over dit hele gebied) te kunnen verwelkomen. Ook zij daalde uit de lucht af naar beneden en zweefde boven de schaal. Het was een duidelijke vrouwelijke energie. Zij was gehuld in een gouden cape. Goudschilfers van haar cape vielen als een regenbuitje in de schaal. Onder haar cape zat een gewaad van lapis lazuli blauw. Ineens maakte ze een buiteling voorwaarts (dit betekende dat alles naar een hogere frequentie werd gebracht) en haar gewaad werd zwart. Haar kleur veranderde nog in groen en uiteindelijk in rood.

De maak van deze essence zorgde er ook voor dat alle wezens weer eens bij elkaar kwamen. Velen hadden elkaar al lang niet meer gezien. Ze waren zo ongelofelijk blij. Deze blijheid was de hele tijd aanwezig tijdens het maakproces. Ter plekke werd bedacht wat nodig was voor de essence, wat ze samen konden manifesteren. Uit de immense kring kwamen twee wezens naar voren. Een ouder wezen die er net zo verfrommeld uitzag als Master Yoda van Star Wars en een aanzienlijk jonger wezen. Beiden waren een stuk kleiner dan de rest van de wezens. Zij liepen op de schaal af die ineens veel groter werd dan hij in het echt was. De wezens gingen tegenover elkaar staan en doopten hun rechter wijsvinger in de schaal met water. Het topje van hun vingers lichtte op. Er ontstond een energie uitwisseling. Het felle licht van hun vingers raakte elkaar en toen begon het water ontzettend te borrelen alsof het kookte. Uit dit borrelende water stegen vlinderachtige kleine wezentjes omhoog. Ieder wezentje ging naar een wezen uit de cirkel als een soort baby’tje. De wezens uit de cirkel zullen gaan zorgen voor deze wezens. Pas later begreep ik dat het hier niet om ‘nieuwe’ wezens gaat, maar om wezens die een speciale training hebben ontvangen in Binnen-Aarde.

 

Bijna anderhalf uur had het heel zacht geregend. Ik vond het prachtig dat ook deze kleine hoeveelheid water zich vermengd had met de essence. Ik liep achter Mimi toen we teruggingen naar de auto. Mimi’s voetstappen waren lichtgevend. Ik was gebiologeerd door deze verschijning. Totdat ik doorkreeg dat het zand waarop we liepen enigszins nat was van de motregen. Door Mimi’s voetstappen kwam het droge, lichtere eronderliggende zand naar boven. Ondanks deze desillusie was het nog steeds magisch.

We sloegen het autoportier dicht om naar huis te gaan en een seconde later kwam het hemelwater in bakken naar beneden.

Thuis, rond drie uur ’s nachts, heb ik het water met de energie van de zonsverduistering toegevoegd. Een nieuwe essence was geboren.