Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te trekken om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Hoe het allemaal begon …

 

Op een druilerige woensdagmiddag stond er een kabouter in mijn keuken. Nou gebeurde dat wel vaker, dus ik keek er niet echt van op. Maar die dag was het toch anders. De kabouter, die zichzelf voorstelde als Salomon, keek heel ernstig. Hij had een boodschap voor mij. ‘Er moeten essences gemaakt worden.’ ‘Pardon, essences?’, antwoordde ik ietwat ongeïnteresseerd. ‘Van die flesjes zoals er al weet-ik-hoeveel van zijn? Bach Remedies, Australian Bush Essences, Fox Mountain Remedies, Spirit in Nature Essences en nog tientallen meer, die bedoel je toch?’ Salomon knikte van ja. ‘Kom op Salomon, wat valt daar nog aan toe te voegen?’ Ik zakte wat onderuit op mijn stoel. ‘Ik denk niet dat ik daar voor te ……’ Nog voordat ik mijn zin kon afmaken sprak Salomon weer, maar nu met extra veel nadruk.

 

Al eerder was ik niet ingegaan op een verzoek om samen te werken met de natuurwezens. Ergens in 1997, tijdens een bezoek aan een prachtig bos, werd ik door kabouters meegenomen onder de Aarde. Ik kreeg een cadeau van de kabouters. Het was een ouderwetse vulpen met een strik erom. Een vulpen zo groot dat ik die met beide handen moest vasthouden. De kabouters spraken de woorden: ‘schrijf over ons’. Ik had zo mijn bedenkingen, maar liet het niet merken. Er waren toch al zoveel dingen geschreven over natuurwezens. Hele mooie dingen zelfs. Wat kon ik nog schrijven wat al niet geschreven was? Ik stelde het schrijven iedere keer uit. Er was altijd een reden te bedenken waarom ik die symbolische vulpen niet ter hand nam. Salomon moest dus wel met iets heel speciaals komen om mij te overtuigen zodat ik nu wel volmondig ja zou zeggen op zijn verzoek.

 

‘Er moeten essences gemaakt worden in opdracht van diverse wezens. Te beginnen met de natuurwezens die op Aarde leven’, sprak Salomon. ‘Deze essences zijn bedoeld  om de mensen weer te verbinden met onze wijsheid, inzichten en vreugde. Zo kunnen we weer in eenheid gaan leven en toewerken aan een verantwoordelijkere en liefdevollere relatie met betrekking tot de Aarde, de kosmos en alle wezens, stoffelijk en onstoffelijk. Op deze manier ondersteunen wij elkaar, maar vooral de Aarde, in ons transformatie- en ascentieproces.’

 

Ik hoorde mijzelf zeggen ‘ja, daar wil ik heel graag aan meewerken’ nog voordat het volledig tot mij doordrong wat Salomon nou precies gezegd en gevraagd had. Toen dat eenmaal wel gebeurde, spoot mijn energie alle kanten op. ‘Hoe, wat, waar, wanneer? En wat zou nu inderdaad de eerste stap zijn?’ Ik heb ooit gelezen dat de eerste stap de lastigste is van allemaal en dat je hem daarom zo simpel mogelijk moet maken.

De maand juli stond voor de deur. Numerologisch betekende dat voor mij dat specifieke jaar een 7-maand. In het algemeen staat de 7 voor spiritualiteit en geluk; kwam dat even mooi uit. Ik besloot de 7e dag van de 7e maand op pad te gaan om informatie te verzamelen. 7 juli was een zoele en versluierd zonnige dag. In het duingebied en aan zee heb ik lange tijd gemediteerd. Ik dacht te begrijpen dat er zeven essences gemaakt gingen worden. Vijf met de elementen, water, vuur, aarde, lucht en ether als thema en nog twee ‘specials’. Ik maakte daarna bewuster contact met de sylphen, die de lucht bestieren. Met een limnade die in een duinmeer woont en met een oceanide van de Noordzee. Later thuis heb ik nog contact gemaakt met een vuurwezen, met de welklinkende naam Vesuvius, met Imren, wiens kabouter koninkrijk zich in Haarlem bevindt en met wie ik bijna dagelijks communiceer en met Elena, een landschapsdeva van Noord en West-Europa, ook een oude bekende van mij. Ik heb allen gezegd dat ik op 25 juli, de dag buiten de tijd, thuis een bijeenkomst zou organiseren zodat wij dan verder konden praten en of wat ik begrepen had juist was. De dag buiten de tijd is een dag, volgens de Maya’s, waar de verbinding wordt gelegd; waarop het oude wordt losgelaten en de intentie voor het nieuwe wordt neergezet. Het is een dag van bewust-zijn.

 

De 25e juli was ik behoorlijk gespannen, niet onaangenaam, maar ik voelde dat er iets echt belangrijks stond te gebeuren. In mijn woonkamer stonden geurige bloemen, ik had eten en drinken voor de natuurwezens neergezet en ik had mooie muziek uitgezocht. Op mijn uitnodiging kwam iedereen energetisch binnengewandeld. Het was een drukte vanjewelste. De kamer stond bol van de natuurwezens. Iedereen die ik verwelkomd had, had zijn eigen gevolg meegenomen. Na de openingsceremonie – van olympisch formaat – ging ik over tot het stellen van mijn vragen. ‘Klopt het dat het om zeven essences gaat, vijf op basis van de elementen en twee speciale?’ Direct na mijn vraag hoorde ik buiten het carillon van de kerk een hele korte melodie spelen (de rest van de dag heb ik het carillon niet meer gehoord). Heerlijk zijn die bevestigingen. Alle andere vragen werden beantwoord en er kwam wat meer helderheid over het waar, wanneer, hoe en wat. Ik kreeg te horen dat er maar liefst vijf sets van zeven essences gemaakt zouden worden. Jemig, dit zou een levensopdracht worden. Aan het einde van de bijeenkomst voelde ik dat ik nog een vraag moest stellen: of ik niemand was vergeten te verwelkomen. Het antwoord daarop was (helaas) ja. Ik was de regenboogwezens vergeten te noemen. ‘De  regenboogwezens?’, vroeg ik. ‘Ja, de regenboogwezens. Dit zijn de wezens die een brug slaan tussen de natuurwezens en de mensen. Ze helpen ons makkelijker contact met elkaar te krijgen. Ook zorgen zij ervoor dat wij beter kunnen communiceren.’ Ik stemde me af op hen om te vragen waarom ze mij nog niet eerder waren opgevallen. Ze zeiden mij dat hun werk lijkt op dat van een souffleur; ongezien en uiterst zacht, maar van groot belang. Ze zijn niet verbonden aan de regenboog, maar noemen zich zo zodat wij mensen het beter kunnen begrijpen. Zij kennen ons concept regenboog; de perfecte harmonische combinatie van licht en eenheid. Nadat ik mijn excuses had aangeboden en de regenboogwezens alsnog van harte welkom had geheten, kon het feestje echt beginnen. De muziek ging voluit en alle aanwezigen draaiden en dolden door de kamer. Op een gegeven moment keek ik uit het raam en dacht aan de regenboogwezens. Het was die dag grijs en somber weer. Hoe leuk zou het zijn als ik ook van hen een bevestiging zou krijgen. Maar ja, een regenboog hopen te zien terwijl het muisgrijs was buiten, dat was een utopie. Terwijl ik hier nog over nadacht zag ik ineens één zeepbel voor mijn raam verschijnen, waarin zoveel prachtige kleuren te zien waren dat het wel een regenboog leek. Ik gooide het raam open om te kijken of er niet toevallig iemand onder het raam stond met een flesje bellenblaas. Maar nee, niemand te zien. Natuurwezens: laat het creëren maar aan hen over.

 

Er bleef echter nog één ding in mijn hoofd zoemen. Hoe kon ik ervoor zorgen dat de plekken die ik zou gaan bezoeken energetisch zo zuiver gemaakt konden worden dat ze weer in hun oorspronkelijke kracht gezet konden worden? En dit gold ook voor de levensenergie van de natuurwezens? Het antwoord werd waarschijnlijk weer in mijn oor gefluisterd door de natuurwezens. Natuurlijk, ik moest vriendin Mimi vragen of ze mee wilde doen aan dit project. Zij klankt al jaren in de natuur en heeft een opleiding stembevrijding gevolgd; de perfecte ‘partner in crime’. De verschillende klanken bestaan uit diverse frequenties en trillingen. Deze zorgen voor absolute harmonie op talrijke niveau’s. Toen ook zij volmondig ja zei tegen de samenwerking, was de cirkel rond.

 

Mijn vraag van enige jaren geleden – om eindelijk toch te willen samenwerken met de natuurwezens – en hun verzoek daarop was het begin van één groot avontuur.

Een avontuur dat Mimi en ik met open hart zijn aangegaan. Een avontuur dat ons naar mooie, vreemde en ruige plekken op onze aardbol heeft gebracht en ons oneindig veel heeft geleerd in de subtiele omgang met de natuurwezens. Een avontuur dat ons telkens leidde naar het pad van bescheidenheid en ons bovenal liet zien dat er gespeeld mag worden. Een avontuur van uithoudingsvermogen en volharding. Dat ook wij voorwaarden mochten stellen en dat we een rotsvast vertrouwen konden hebben dat er goed voor ons gezorgd werd.