Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te trekken om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Mother and Father Earth’s Healing

 

Als driemaal is scheepsrecht, hoe zit het dan met tweemaal?

De exacte herkomst van driemaal scheepsrecht is niet bekend. De een zegt het houdt verband met het heilige getal drie. De ander zegt het heeft te maken met ‘schepenrecht’; de rechtsprekers van vroeger.

Ik voeg een nieuwe toe aan de spreekwoorden: tweemaal is natuurwezensrecht.

 

‘Je moet met het eerste vruchtbaarheidsfeest naar de plek die in je boek staat.’

Deze keer werd niet alleen mijn innerlijk voelen en weten aangesproken maar ook mijn volharding. De natuurwezens zijn beste leermeester kan ik wel zeggen. Het eerste vruchtbaarheidsfeest is voor mij het Keltische Imbolc dat op 31 januari gevierd wordt. Het boek waar de natuurwezens over spraken is ‘Leylijnen en leycentra in de Lage Landen’ van Wigholt Vleer en Dick van den Dool. Bij laatstgenoemde heb ik in 1997/1998 de opleiding Gaialogie gevolgd.

Direct flitste het woord ‘Toverberg’ door mijn hoofd (waarschijnlijk ingefluisterd door de natuurwezens). ‘Hmmm, Ermelo, zou het echt?’ Ik nam de pendel ter hand en begon toch eerst alle provincies af te gaan. ‘Moet ik naar Noord-Holland? Nee; Friesland? Nee; Groningen? Nee; Drenthe? Nee,; Overijssel? Nee; Gelderland? Ja. En dan heb je ja en dan toch nog even doorgaan (want je weet maar nooit) ken je dat? Intuïtie, Erica’, weet je nog. Ja maar ego kan nog steeds zo hard schreeuwen.’

Ermelo dus, de Toverberg. De essence ging over het thema aarde en diende gemaakt te worden om 19.10 uur. Ik stelde aan Mimi voor de middag te benutten om de plek te gaan verkennen. Twintig jaar geleden was ik er al eens geweest, maar ik kon me bitter weinig meer herinneren hoe je er kwam. Er waren wel andere sweet memories. Het was de plek van de eerste workshop ‘ontmoeting met natuurwezens’ waar ik ooit aan meedeed. Als zodanig een heel bijzondere plek voor mij. Na deze workshop is mijn contact met de natuurwezens weer helemaal hersteld. Hier heb ik ook ervaren dat ik door de kabouters onder de grond werd meegenomen en dat ik met hen mocht mee eten. Direct toen ik in hun omgeving kwam verkleinde ik tot hun formaat. Vergroten, verkleinen, ik ervaar dit steeds met allerlei wezens. Ik voel me hierdoor regelmatig een soort Barbamama.

De natuurwezens hadden al aangegeven dat zij liever niet met de auto wilden reizen. Ze zouden later wel via een kristal, dat ik speciaal hiervoor heb, naar ons toekomen. Dit kristal is een danburiet. Het staat voor ‘in liefde je eigen weg gaan’. Hoe toepasselijk.

 

We parkeerden de auto bij het hotel. Ik pakte het kristal, stemde mij af en moest als een dolle het portier open doen, het werd zo warm van alle energie. Koning Imren, van het bos in Haarlem, was er met zijn hele gevolg. Ze hadden hun mooiste kleren aan. Ook voor hen zou het een bijzondere ontmoeting worden met de andere natuurwezens uit Ermelo en omgeving.

’s Middags vertrokken we met de auto naar de plek. Mijn intuïtie zei: rechtsaf. Toch ging ik linksaf want, zo vertelde mijn brein, zo waren de aanwijzingen uit het boek. Uiteraard liepen we de totaal verkeerde kant op. Leer ik het dan nooit? De plek zelf was nog niet zo makkelijk te vinden. Niet dat dat zo erg was want we genoten van de wandeling door het  ijskristallen witte landschap. Uiteindelijk voelde ik een leylijn. Bij mij gaat dan mijn derde oog kriebelen en krijg ik een heel licht gevoel in mijn hoofd. Mimi ging een heuvel op en begon te klanken. Een aankondiging van onze komst en ons doel (alsof ze dat nog niet wisten!). Beleefdheid, respect en etiquette spelen trouwens ook een grote rol in de natuurwezenrijken.

Om de plek ’s avonds terug te kunnen vinden hadden we, als een soort Hans en Grietje, takken neergelegd in een bepaald patroon. Zo ook bij het pad wat we moesten nemen vanaf het grote hoofdpad in het bos. Ik had glaasjes neergezet, die ik alleen voor de natuurwezens gebruik, met een biologisch sapje met daarbij een lekker stuk eigengemaakte chocoladetaart. Als dank-je-wel dat wij hier mochten werken. Bovendien, iedere essence is een feestje waard. Ik had begrepen dat alle uit Haarlem aanwezige natuurwezens de verdere middag in het bos zou blijven. Mimi en ik gingen weer terug naar het hotel om een hapje te eten.

Later, gewapend met alle spullen, reden we weer terug naar het bos. We hadden de zaklantaarn in de aanslag, maar eigenlijk was deze helemaal niet nodig. Het was bijna volle maan en die avond was er geen wolkje aan de lucht. Het bos leek betoverd. Het maanlicht zorgde voor genoeg verlichting op het besneeuwde pad. Dit licht werd op haar beurt weerkaatst door alle ijskristallen die straalden als diamantjes. Hoe goed werd er weer voor ons gezorgd. De Hans en Grietje truc werkte formidabel. De plek was snel weer gevonden. Ik keek mijn ogen uit hoeveel natuurwezens er aanwezig waren. Ik zette de schaal met water neer en verbaasde mij hoe mooi de schaal werd beschenen door het maanlicht.

 

Rondom de schaal met water vormde zich een kring met dansende en zingende mannelijke natuurwezens. Hun energie werd opgenomen door het water in de schaal. In een cirkel daarbinnen bevonden zich vrouwelijke natuurwezens die zich op eenzelfde manier bewogen en ook zongen. Ook hun energie werd toegevoegd aan het water. Wat later stond er een groene draak van wel vijf meter hoog achter de cirkel met mannen en blies zijn energie in het water. Vanaf dat moment verdween de schaal onder de grond. Allerlei wezens stopten hun eigen specifieke ‘ingrediënt’ in de schaal. Er moest samengewerkt worden en slechts als geheel werkten de ingrediënten. Het werd een soort minestrone. Toen zag ik een steen. Het was een heel harde honingkleurige edelsteen. Ik begreep dat deze steen nog niet gedolven was en dat dit pas veel later zal gaan gebeuren. Dit kristal heeft een point-of-no-return vibratie. Als deze steen gevonden wordt en je je ermee verbindt dan kun je niet anders dan – en zonder compromissen – je inzetten voor Moeder Aarde.

 

Ik was diep in meditatie toen ik bruut werd teruggeroepen naar de 3-D wereld. Dit werd veroorzaakt door een hond die met de snelheid van het licht, luid keffend langs ons heen sjeesde. Direct er achteraan volgde nog een hond, net zo snel en luid. Ik wachtte daarna op de eigenaar, die maar niet kwam. En ook niet zou komen. ‘Hallo, Erica, je zit in een pikkedonker bos om acht uur ’s avonds in de winter in de sneeuw. NIEMAND gaat hier dan zijn hond uitlaten. Toen ineens bekroop mij het idee van wat zich allemaal in dit bos ophield en juist in het donker tevoorschijn kwam. Daar had ‘Prada in de bosjes’ even niet aan gedacht. Ik fluisterde enigszins ongerust naar Mimi: ‘Wat was dat?’ ‘Geen idee’, antwoordde ze ook lichtelijk zenuwachtig. ‘Twee vossen, twee zwijnen, twee …?’ Vreemd toch, ik word niet warm of koud wanneer er zich een draak van vijf meter hoog in het bos bevindt, maar een vosje of zwijntje brengt mij in opperste staat van alarm.

De essence was na anderhalf uur ‘sudderen’ klaar. Wat een belevenis weer. Onderweg naar het hotel vertelde ik Mimi wat ik allemaal ervaren had.

 

Twee dagen later zat ik thuis en wilde weten of de essence honderd procent was zoals de natuurwezens hem bedoeld hadden. Het antwoord was keihard nee. Ik was perplex. ‘En nu?’ ‘Je moet nog een keer terug’, werd er gezegd. ‘Waaat? Jongens, dit menen jullie niet. Jullie weten dat je op afstand fantastisch kunt intunen. Kan ik het niet vanaf de bank afmaken?’ Wederom een keihard nee. Daar zat ik dan. ‘Oké, het is dus echt de bedoeling dat ik weer naar Ermelo ga naar het bos? ‘Ja’, klonk het kort en krachtig. ‘En hoe lang duurt het dan voordat de essence helemaal perfect is?’ ‘Een half uur’, werd mij meegedeeld.  ‘Wat, een half uurtje? Weten jullie dat ik hiervoor tweeëneenhalf uur heen en tweeëneenhalf uur terug in de trein zit?’ Ik durfde Mimi absoluut niet weer te vragen met de auto naar Ermelo te gaan. De natuurwezens waren niet te vermurwen. Op dat moment werd mij ineens duidelijk dat ik ook voorwaarden mocht stellen. ‘Oké, ik ben er totaal niet blij mee, maar kennelijk heb ik iets over het hoofd gezien en zal ik terug moeten gaan naar Ermelo. Maar dan zou ik wel erg graag willen dat A. de treinen op tijd rijden. Ik ga linea recta naar huis als ik ergens oponthoud heb. B. het droog is. C. dat de buurtbus – die om het uur reed tot vijf uur ’s middags en daarna helemaal niet meer reed – direct aansluit op mijn treinen heen en terug en dat ik die bus haal.’ Nou daar konden de natuurwezens wel mee leven.

 

Op 4 februari, volle maan, vertrok ik ’s middags weer naar Ermelo. De treinen reden perfect op tijd, ondanks de sneeuw die in het oosten was gevallen. Ik stond buiten het station Ermelo te wachten op de buurtbus die binnen vijf minuten zou arriveren. Wow, die natuurwezens hielden zich wel supergoed aan hun afspraken. Ik had het nog niet gezegd of het begon geweldig te sneeuwen. Vlokken zo groot als twee Euro munten. Ik werd behoorlijk chagrijnig. ‘Ik had toch gevraagd of het droog zou kunnen zijn, potdomme.’ Narrig stapte ik de buurtbus in. De chauffeur had niet terug van tien Euro. ‘Weet je wat meid, betaal straks maar op de terugweg.’ Ik vroeg mij af of dit ook in de Randstad zou kunnen gebeuren! In het bos begon het steeds harder te sneeuwen. Echt niet leuk. Wat overigens wel leuk was, was dat onze Hans en Grietje stokken op het hoofdpad er nog steeds lagen. De natuurwezens lieten mij even later weten dat ik op de juiste plek gearriveerd was. Ik keek om mij heen en daar waar ik de essence neer moest zetten was de hele ondergrond groen. Overal in het bos was het wit, behalve daar. ‘Krijg nou wat. Ja, Erica, je had gevraagd of het droog kon zijn. Je was alleen vergeten te vertellen waar je het dan zo graag droog wilde hebben. Kunnen ze ook niet ruiken natuurlijk, die natuurwezens.’ Les nummer niet-meer-te-tellen. Ik zette de fles met de essence op het ijskoude mos en ging mediteren. Ik had de klanken van Mimi van een paar dagen daarvoor opgenomen en speelde deze nog een keer af. Die klanken in een totaal verlaten bos met een gedempte akoestiek vanwege de sneeuw; het leek wel een droom. Tijdens mijn meditatie leek het ineens of iemand het licht aan deed. Ik opende mijn ogen en zag een hele felle laagstaande zon direct mijn plek beschijnen. Mooier nog, de zon scheen direct op de fles met de essence. Dit had ik echt niet kunnen bedenken. Dit was dus nodig, de finishing touch voor de essence. Een paar dagen geleden was de essence beschenen door maanlicht en nu door zonlicht.

 

Helemaal blij vertrok ik weer richting Haarlem. Ik stond al een aardige tijd, enkelhoog in de sneeuw, op de bus te wachten richting station Ermelo toen er een auto stopte. De dame achter het stuur vroeg waar ik naartoe moest. ‘Nou dat treft, ik woon achter het station. Ik neem eigenlijk nooit zomaar iemand mee, maar het voelt goed.’ Eenmaal bij het station heb ik nog uitgekeken naar de bus om mijn kaartje voor de heenweg te kunnen betalen. Ik heb de bus niet meer gezien. Hmmmm, een bus en personenauto gereden door natuurwezens ‘in disguise’?