Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te trekken om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Seven Sisters

 

Pendels zijn uitermate handige instrumentjes wanneer je een specifieke plek moet zoeken in een gebied waar je nog nooit geweest bent. Je pakt een plattegrond en stelt simpelweg je vraag. De pendel (in feite jijzelf) zegt vervolgens ja of nee; een kind kan de was doen. Als ik dit van te voren al had bedacht, had ik mij een hoop gezwoeg en geploeter kunnen besparen.

 

Vol vertrouwen, ik wist nu dat je goed beslagen ten ijs moest komen om met natuurwezens samen te werken, stapte ik in de trein richting Hilversum. Ik had nog ongeveer anderhalve maand de tijd om mij voor te bereiden voor de tweede essence. Makkie. Het was een broeierig warme augustusdag en ik had nog een flinke wandeling vanaf het station te gaan voordat ik op de heide zou zijn. In de buurt van het La Place restaurant ligt een leylijncentrum. De kracht ervan is jaren geleden gedecimeerd omdat het midden op een kruising van wegen ligt. Echter, in het gebied eromheen lopen nog talrijke leyijnen. Ik heb ooit de opleiding Gaialogie gevolgd. Deze opleiding gaat over de Aarde-ervaringswetenschap, de geomantie, van het bewuster leren omgaan met natuurkrachten en wezenswerelden. Die leylijnen zou ik dus wel snel vinden en de juiste plek om de essence te gaan maken zou mij zeker aangereikt worden door de natuurwezens. De essence zou een ether essence worden. Ik had gevraagd of er een elf mee wilde reizen om mij zo nu en dan informatie in te fluisteren. Van te voren had ik de kaart van Hilversum en omgeving enigszins bestudeerd, ik wist dus waar ik ongeveer naartoe moest. Na drie uren rondsjouwen had ik nog steeds de plek voor de essence niet gevonden. Zelfs het voelen van de leylijnen kostte mij enorm veel moeite. Door fietsers en wandelaars werd ik van hot naar her gestuurd. Tja, had ik het ook maar heel duidelijk aan de natuurwezens moeten vragen en echt moeten luisteren, in plaats van dingen zelf in te vullen. Wat is dat toch: die gretigheid van mensen om te willen helpen en dan toch maar half te luisteren naar de ander?

 

Op een gegeven moment zag ik een bosschage, als een eilandje op de heide, dat mijn aandacht trok. Dit zou wel eens de plek kunnen zijn. Ik was behoorlijk moe en wilde maar al te graag de juiste plek vinden. Ik gebruikte de pendel en deze antwoordde ja op mijn vraag of dit de juiste plek was. Ik ging mediteren en plotseling bekroop mij een heel akelig gevoel. Een soort paniek. Ik zag dat de elf die meegereisd was door andere natuurwezens achternagezeten werd. Ze werd zelfs beetgepakt en ze hadden geen gezellige bedoelingen met haar. Gelukkig kon ik haar energetisch loskrijgen en samen gingen we er snel vandoor. ‘Krijg nou wat, kom je aan ‘mijn’ elf dan kom je aan mij. En dan ook nog eens mijn pendel saboteren.’ Ik ben nooit zo bezig met het fenomeen tegenkrachten. Geef je het geen aandacht dan komt het ook niet op je pad, zo dacht ik. Maar nu, waarschijnlijk omdat ik moe was en niet zo alert en o zo graag de juiste plek wilde vinden, hadden ze een gaatje in mijn aura gevonden waar ze mij konden beïnvloeden. Zoals de heide er dit jaar uitzag, half aangevreten en dor door de heikever, zo voelde ik mijzelf ook. Ik was helemaal klaar met mijn uitje. Bovendien moest ik nog een uur teruglopen naar het station. Toedeloe heide, ik ga thuis plan B bedenken.

 

En dat deed ik. Ik pakte de plattegrond er weer bij, maar ook mijn pendel. Ik stelde mijn vragen. Tot mijn stomme verbazing gaf de pendel aan dat de essence op twee verschillende plekken gemaakt moest worden. Eén plek was in het gebied waar ik al eerder geweest was. De andere was op een totaal andere plek. ‘Hoe ging ik dat straks doen? De plekken lagen ver uit elkaar. Eerst maar eens een abonnement nemen op een OV-fiets. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had.’ Een paar dagen later vertrok ik weer richting Hilversum.

Met een fiets waren de afstanden ineens van een Mickey Mouse formaat. De eerste plek die ik bezocht klopte helemaal. Het is een plek waar zeven grafheuvels liggen die een afspiegeling op aarde zijn van het Zevengesternte; de Plejaden. Er hing een prachtige energie. De andere plek kwam mij weer wat vreemd voor. Uiterlijk een niet erg aantrekkelijke plek in een soort komvorm. Heel in de verte een fijne UMTS-mast. Veel dood hout. Maar wel een mooie afgeschermde plek door veel bomen, met een fijne energie. Ik bedacht me hoe arrogant het was dat IK het geen geschikte plek vond. Natuurwezens die altijd in verbinding met de natuur zijn gebleven. Zij, als geen ander, weten wat de juiste plek is voor een bepaalde essence. Sommige dingen moet je gewoon overlaten aan de experts. Soms moet je niet willen beredeneren waarom wel of niet, maar gewoon aannemen, volgen en handelen. Mensen zien het totaalbeeld vaak niet. Les nummer hoeveel was dit al?

 

29 September, de dag van St. Michael, vertrokken Mimi en ik bepakt en gezakt naar Hilversum. Toen we daar uitstapten was het wel tien graden koeler dan in Haarlem. Al snel zagen we hoe dat kwam; er hing een enorme mist over de stad. Over de heide was deze mist nog dichter. Alles zag er adembenemend mysterieus uit. Alleen de toppen van de heuvels waren zichtbaar. De basis en de grond leken simpelweg door de natuur zelf uitgegumd te zijn. Tijdens zonsopkomst zou de essence gemaakt gaan worden. Op de Zuiderheide bij ‘de zeven bergjes’ ontstond vanuit de kosmos een soort trechter. Onderaan deze trechter stond de schaal met water. Van buitenaf waren natuurwezens bezig het water te energetiseren door er, zo ervaarde ik het, heerlijk in rond te spartelen. Vanuit de kosmos kwamen er wezens van de Plejaden met boeken naar beneden. Boven de trechter werden de teksten uit de boeken geschud en vielen als letters via de trechter in het water. Het was kennis uit de ether, uit de Akasha kronieken. Ik had begrepen dat dit eerste deel van de essence nog niet in de fles gegoten mocht worden. Het zou tegelijkertijd met het tweede deel in de fles gaan. Uiterst voorzichtig had ik de kleine schaal met het gepotentieerde water in een grotere schaal gezet om verlies door morsen te voorkomen. Deze schalen deed ik in een tas en reed vervolgens met ingehouden adem en geknepen billen over de heide vol hobbels en gaten richting de Westerheide.

Op de Westerheide ontstond net zo’n trechter vanuit de kosmos. Ditmaal was hij helemaal transparant. De wezens van de Plejaden kwamen door de trechter naar beneden om de weg naar de Aarde en verder de Aarde in vrij te maken om zo een constante doorgang tussen hemel en Aarde te vergemakkelijken. De wezens gingen door de kom met water de Aarde in voor de verankering. De blijheid die van deze wezens afspatte was overweldigend.  Kleinere elfen, van de Aarde, borstelden met name een tunnel die de Aarde in ging schoon om hem van eventuele nog aanwezige obstakels te ontdoen. De trechter werd later energetisch zo breed gemaakt zodat wij mensen er in zouden kunnen staan met onze armen gespreid.

 

Als deze beelden en informatie tot mij komen heb ik altijd flink wat tijd nodig om alles op een rijtje te zetten. Het gaat om een dermate hoge frequentie, dat mijn lijf en brein zich moeten aanpassen voordat ik er ‘kaas van kan maken’. Mijn hogere bewustzijn weet precies wat er gebeurt en wat het betekent. Maar ik moet het ook nog vertalen naar ons huidige niveau. Uiteraard met heel veel hulp van de regenboogwezens. Dank lieve vrienden.

 

Het hele proces van voorbereiding en het maken van de essence bleek ook weer één grote les in bescheidenheid te zijn.