Breaking news: slapende elfen onder Haarlem

Erica de Kat AngelinoElfen

 

 

Soms komt er een bericht binnen via je e-mail dat alles op zijn kop zet.

 

Deze keer ging de informatie over een channeling van Margo Huggers. Zij had contact gekregen met de elfenkoningin van Europa.

Ooit, een slordige zeven- à achthonderd jaar geleden, zijn er tussen de elf- en twaalfduizend elfen van Engeland en Ierland naar Nederland gekomen via een grote energiepoort. Ze zijn hiernaartoe gekomen om licht te brengen. De verspreiding van dit licht heeft te maken met het (weer) voelen van ons Heilig Vrouwelijk deel. Deze hele onderneming is destijds jammerlijk mislukt. Sterker nog, de elfen kwamen in Haarlem ongewild in een oorlog terecht. Elfen zouden geen elfen zijn als ze hieraan gevolg hadden gegeven. Hun krachten werden afgenomen door de ander. Op dat moment zagen zij geen andere uitweg dan zich dood te wanen. Hun ontzielde energetische lichamen bleven ondergronds achter in de buurt van de Sint Bavo kathedraal in het centrum van Haarlem. De zielen trokken zich terug naar waar ze vandaan kwamen en verbleven vanaf dat moment ergens in Schotland.

Tot zover het dramatische verhaal van al deze elfen.

 

De elfenkoningin, die zich ook onder alle andere elfen bevond, reageerde op de energie van Margo en die van Simone Jonkers, die een tuin reading ontving van Margo. Zo ontwaakte de koningin en gaf de informatie door aan Margo. De elfenkoningin heeft contact gemaakt omdat ze wilde weten of de mensen te vertrouwen zijn. Nu zij is ontwaakt wordt het ook weer tijd dat de andere elfen ontwaken en hun taak gaan hervatten. Om dit te kunnen doen hebben de elfen vertrouwen in de mens en veiligheid nodig. De elfenkoningin heeft nu de taak om de zielen van alle elfen weer terug te halen en ze te herenigen met hun energetische lichamen.

 

Deze informatie werd aan Mimi en mij gedeeld door Guido Jonkers, in wiens tuin de channeling plaatsgevonden had. Ik was hier danig van ondersteboven. Guido stelde voor om met een aantal natuurwezenminnende mensen bij elkaar te komen om ons af te stemmen wat wij wellicht voor de elfen en hun koningin konden doen. Na wat e-mails over en weer werd de datum bepaald: eerste pinksterdag. De dag van neerdaling van de Heilige Geest op Aarde.

 

In Haarlem bevindt zich een leylijncentrum die de energie ‘liefde’ in zich draagt. Eén van de leylijnen loopt van het leycentrum door een publieke tuin door naar de Sint Bavo kathedraal. Hoe mooi zou het zijn om dit centrum een doorsmeerbeurt te geven, waardoor de energie weer vrijelijk kon gaan stromen. Wanneer de elfen dan zouden ontwaken zou dit in een badje van liefde plaatsvinden. Het leylijncentrum bevindt zich in de tuin van een particulier huis. Deze informatie wist ik al 22 jaar. Eindelijk zou het zover zijn dat ik de stoute schoenen zou aantrekken om op het desbetreffende adres aan te gaan bellen. Hoe vertel je mensen dat ze een prachtige heilige plek in hun tuin hebben waar jij even wilt gaan staan om je met deze plek te verbinden? Geen idee, maar ik ging het doen. Tot drie keer toe kreeg ik nul op mijn rekest. Voorts schreef ik een brief in het Nederlands en Engels (to be sure, to be sure). Geen antwoord terug. Dan maar overgaan tot plan B. Mimi en ik zijn toen naar de Wijngaardtuin gegaan; de publieke tuin waar de leylijn ook doorheen loopt en waar ooit de heilige steen van de wytempel van de Vikingen had gelegen. We hebben ons afgestemd op de gehele leylijn en zijn liefdesenergie. Het was prachtig alle plekken met elkaar te verbinden ook met een verderop gelegen plek in het Staten Bolwerk vlakbij het station van Haarlem. De plek waar wij elkaar op eerste pinksterdag zouden treffen. Toen we klaar waren fietsten Mimi en ik terug door de smalle straatjes van het centrum. Onze weg werd in één van deze kleine straatjes versperd door een bestelbus. Op het moment dat wij heel dichtbij waren reed het bestelbusje naar achteren en zagen wij op de zijkant van de auto grote letters. Wie schetste onze verbazing toen wij E.L.F. lazen.

 

In eerste instantie zouden wij op eerste pinksterdag met acht man bijeenkomen. Hoe gaaf was het toen we te horen kregen dat er opeens elf mensen zouden zijn tijdens de bijeenkomst. Het moest zo zijn.

Margo vertelde ons het vervolg op haar channeling. De elfenkoningin had gezegd dat ze deze groep wilde uitnodigen in haar paleis. Met de groep moesten we uitzoeken waar de ingang tot het paleis zich bevond, het was namelijk niet in Haarlem. Ze zei dat de elfen de entrée tot het paleis soms van plek veranderen. Wanneer wij het paleis zouden bereiken zou zij ons een initiatie geven zodat wij onze innerlijke elfenkracht weer konden terugclaimen. Op die manier zou er genoeg energie gegenereerd worden om de slapende elfen weer wakker te maken.

Enige tijd daarvoor in Schotland had één van de mensen van de groep, Judith Moore, een boodschap gechanneld van een elfenkoning. (Niet wetend van de channeling van Margo met de elfenkoningin.) Deze elfenkoning had onder andere 9 elfentekens doorgegeven. Er was duidelijk gezegd door de elfen dat het geen ‘runen’ waren maar ‘roans’. Judith zei: ‘ik heb het idee dat deze tekens ons kunnen helpen bij het vinden van het paleis.’ Wij gingen in meditatie op zoek naar de plek van het paleis. Zou het Engeland kunnen zijn? Frankrijk, Spanje of toch …..? Naarmate we langer mediteerden werd het steeds duidelijker. Toen we na de meditatie onze ervaringen deelden kwamen we er achter dat het zo simpel was. De ingang tot het paleis lag in onze harten. Hoe prachtig en wat een grap van de elfen. We hebben twee mooie Arkansas eivormige kristallen in de grond begraven die de elfenkoningin en –koning representeerden.

Pinksteren: de Heilige Geest die op Aarde neerdaalt en nu de elfenenergie van onder de Aarde die naar de oppervlakte kwam. Hemel en Aarde verbonden …

 

Wat een bijzondere dag was het. Ik was dagen daarna nog steeds diep geroerd door het verhaal en de ceremonie.

Maar het verhaal eindigt hier niet.

 

Tijdens de zomerzonnewende zijn Mimi en ik nog een keer teruggegaan naar de Wijngaardtuin met drie vriendinnen om daar een kleine ceremonie te houden voor de slapende elfen. Op de plek waar de leylijn loopt hebben we een rozenkwarts, de steen van de liefde, begraven. Op mijn vraag of dit de bedoeling was, antwoordden zij: ‘Ja, dat is prachtig en noodzakelijk.’ Deze rozenkwarts had ik op tweede pinksterdag meegenomen naar de plek waar wij de dag daarvoor geweest waren, zo kon het kristal al de informatie opslaan van de dag daarvoor. Wij hebben ons verbonden met de liefdesenergie van het kristal en de leylijn en met de elfen. Opdat ze maar snel kunnen ontwaken en hun prachtige licht kunnen gaan verspreiden over heel Europa. Daarin krijgen Mimi en ik ook nog verschillende taken zo had ik vernomen van ene elf Leonora, de woordvoerster van de elfenkoningin en –koning.

 

Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelingen rondom de elfen.