Hemel en Aarde verbinden

Erica de Kat AngelinoNatuurwezens

 

 

Jaren geleden werd er op een koude voorjaarsavond in de badkamer aan mijn pyjamabroek getrokken. Ik keek wat omlaag. Het was Florian, mijn huiskabouter, er speelde een mysterieuze glimlach om zijn mond. In mijn hoofd hoorde ik het woord trouwen. ‘Wat zeg je Florian? Trouwen? Nou niet echt dus, dat gaat aan mijn deur voorbij, ik heb niks met het huwelijk. Je hebt het echt mis lieve Florian ………….’ ‘Oh, nou begrijp ik het, JIJ gaat trouwen. Hè, JIJ? Je bent al minstens 300 jaar verstokt vrijgezel en wilde dit graag zo houden. Je bent vergroeid met dit huis en je taken hier. Met wie ga je trouwen dan?’

‘Met Flaviola’, klonk het en zijn gezicht straalde. ‘Met een elf? Je meent het!’, antwoordde ik beduusd. Ook in de diverse wezensrijken is het gevoel van eenheid op de achtergrond geraakt na de val van Atlantis. Wantrouwen, verwijten en misverstanden zijn ook bij hen aan de orde van de dag. Ik vond het op z’n zachts gezegd een dappere onderneming. ‘Hoe reageerden jullie volken toen jullie het ze vertelden?’ Florian vertelde mij dat niet iedereen stond te juichen en er behoorlijk veel scepsis was. Hun verliefdheid en vastberadenheid echter ging niet onopgemerkt voorbij en beetje bij beetje wenden de natuurwezens aan het idee.

 

Niet zo lang voor deze aankondiging had ik, op verzoek van de natuurwezens, samen met Mimi een vriendschapspoort geopend in het bos dichtbij mijn huis. Dat het zulke verstrekkende,  blijde, gevolgen zou hebben had ik nooit kunnen bevroeden. Een elf en een kabouter, wow. Dit goede nieuws moest ik delen met wat vrienden. Pas toen iemand zei: ‘Wat geweldig, ook in hun rijken worden nu hemel en aarde verbonden’, viel ook bij mij het kwartje.

 

De maanden daarna heb ik nauwelijks contact gehad met Florian. De schat had het zo druk met alle voorbereidingen dat hij nergens anders tijd voor had. Zijn taak hier in huis werd overgenomen door Egbert. Een aardmannetje die zeer verbonden is met het bos; een buitenwezen in hart en nieren. Egbert had al eens eerder de wens uitgesproken om ‘majordomus’ te worden. Nog zo’n vent met ambitie. Ik kreeg alleen het idee dat Egbert zich behoorlijk aan het vergalopperen was. Ineens binnenshuis werken was zo nieuw voor hem.

 

Ondertussen ging ik een paar dagen weg naar Engeland om graancirkels te bezoeken met twee vriendinnen. Ik had wat bergkristalclusters meegenomen met het doel ze extra op te laden met graancirkelenergie en de energie van de steencirkels in Avebury. Een paar zouden weer mee teruggaan en één kristal zou in Avebury blijven, zodat o.a. de natuurwezens in Haarlem weer een extra doorreispunt zouden hebben. Voor vertrek had ik al gezegd dat de natuurwezens van harte welkom waren op deze reis; ter leering ende vermaeck.

 

13 augustus was het zo ver. De dag van de trouwerij. Via meditatie stemde ik mij af en werd tot mijn verbazing meegevoerd naar Avebury. Precies naar de plek waar ik een kristal had begraven. Een plek waar mannelijke en vrouwelijke energie in één punt samenkomen. Hmmm, toeval? Het was een prachtige trouwerij. Ik keek mijn (binnen)ogen uit; hoeveel gasten kun je hebben? En al die kleding, om van het eten maar te zwijgen. Feestvieren met een gouden randje. Van heinde en ver waren de natuurwezens gekomen om zo’n bijzonder huwelijk te kunnen bijwonen. In mijn etherische prinsessenjurk heb ik het bruidspaar toegesproken en ben toen met stille trom vertrokken. Een dag om nooit meer te vergeten.

 

Florian en Flaviola zijn direct na de bruiloft op huwelijksreis gegaan. Een reis, zo wist ik al, die niet gemakkelijk zou worden. Hun missie was en is om zo veel mogelijk rijken over de wereld te bezoeken en de natuurwezens te vertellen en te helpen herinneren dat het tijd is om weer in eenheid te gaan leven en samenwerken. Wantrouwen, verwijten en misverstanden kunnen eindelijk getransformeerd worden. Wat een missie!

Lange tijd heb ik niks van Florian en Flaviola vernomen. Op een dag liep ik in het bos en kreeg een beklemd en angstig gevoel. Gelukkig was daar een gnoom die mij wist te vertellen dat het goed met ze ging. Ze hadden het wel zwaar. Ze hadden de taak op zich genomen om in Japan te zorgen voor weeskinderen. Ik zag met mijn binnenogen direct Fukushima voor mij en dacht hoe logisch het is dat ook in de wezenswereld erg veel leed is berokkend door de kernramp. De gnoom vertelde verder dat de volwassen natuurwezens nog net op tijd waren met het onderbrengen van hun kinderen, maar dat er onnoemelijk veel ouders gestorven zijn terwijl zij hiermee bezig waren.

Die dag duurde het lang voordat ik mijn dagelijkse dingen weer op kon pakken.

 

 

Wanneer je op de hoogte gehouden wilt worden van de nieuwe blog posts en verder nieuws, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief (zie ‘contact’).