Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te nemen om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Healing

 

Grotte de Sabart. Ik vroeg de natuurwezens waarom wij speciaal in deze grot moesten zijn. Ik kreeg weer een cryptisch antwoord: ‘ga op zoek naar de achtpuntige ster en je krijgt het anwoord.’

 

Lees ik vervolgens op internet: ‘Venus, de acht-puntige ster der Essenen.’  ‘Hé, Jezus en Maria Magdalena waren beiden ingewijden in de leringen van de Essenen. Maria Magdalena heeft jaren geleefd en gewerkt in Zuid-Frankrijk. Zijn de Katharen eeuwen later zo aan alle wijsheid gekomen?

De wezens van Binnen-Aarde vertelden mij dat de Venus energie de oorspronkelijke energie van de grot was geweest; harmonie en liefde. Bovendien werd mij ook verteld dat er ooit een energetische verbinding was geweest tussen de grotte de Sabart, de grotte de Lombrives en de grotte de Niaux. Op de kaart kon ik zien dat wanneer je de drie grotten met elkaar verbindt er een perfecte driehoek ontstaat. Deze verbinding dienden wij weer te herstellen.

 

De dag was aangebroken om op ondekkingstocht te gaan. Ik had wat informatie verzameld over de grotte de Sabart; plattegronden van het binnenste van de grot. Helaas kwamen de verschillende plattegronden niet echt overeen. Een aantal mensen in Tarascon had nog nooit van deze grot gehoord, terwijl de grot zich op ongeveer 20 minuten loopafstand bevond.’ Misschien weet het VVV meer’, werd ons verteld. Bij het VVV kwam een hautain kijkende man van achteren tevoorschijn. Of hij van het bestaan wist van goede plattegronden van de grotte de Sabart? Heel kortaf werd ons verteld dat de grot niet voor publiek open was. Hij kon slechts bezocht worden met een professionele gids. Daar stonden we dan. Ongeveer dertienhonderd kilometer afgereisd om een grot te bezoeken die kennelijk niet bezocht kon worden. We zijn het VVV uitgelopen met een houding van: ‘niet de grot in, dat zullen we nog wel even zien’. Op weg naar de grot zouden we langs de kerk Notre Dame de Sabart komen. Dat kwam mooi uit. Lars Muhl spreekt over deze kerk in zijn boek ‘The O Manuscript’. In de verte zagen we de kerk al liggen, maar de schrik sloeg ons om het hart. Bij deze kerk stonden twee enorme grijpmachines hele stukken steen en beton weg te trekken. Het zou toch niet ….. Eenmaal dichterbij bleek het om de afbraak van een belendend pand te gaan: l’hospital. De kerk was prachtig in z’n eenvoud. En dan zo verwelkomd worden door beelden van Maria Magdalena en Jezus boven de deur van de kerk. Ja, je leest het goed, in een katholieke kerk. Oude wijsheid nooit helemaal weggegvaagd … Eenmaal binnen bevond zich aan de rechterkant een nis met nog een beeltenis van Maria Magdalena. Totaal opgeladen vervolgden wij onze weg naar de grotte de Sabart. Naast een garage stond een groot metalen hek met een enorm groot hangslot erop. Dat was dus het hek waarachter het pad zich bevond dat naar de grot leidde. ‘Krijg nou wat.’ De garagehouder reageerde heel laconiek op onze vraag hoe we bij de grot konden komen. ‘Nou gewoon, op die paar stenen daar gaan staan en achterlangs het hek kruipen.’

 

Over een pad niet breder dan veertig centimeter liepen en kropen we, ons vasthoudend aan bomen, wortels en pollen gras. Naast het pad was ofwel de bergwand ofwel de afgrond. Na circa twintig minuten bereikten we een overhang. Een majestueuze tunnel van steen. Hier bevond zich ook een ingang naar de grot. Toen we door deze ingang de grot inliepen werd ik toch wel enigszins nerveus. Al vrij snel was de enige manier om verder te komen in de grot je in een diepe afgrond te laten zakken. Zo goed geoutilleerd waren we niet. Ik wist dat we eigenlijk bij water in de grot moesten zijn, maar wij hadden geen idee hoever we nog dieper de grot in moesten lopen. Voor stadse dames met nul ervaring op het gebied van speleologie, leek het ons verstandiger niet veel verder meer de grot in te gaan. We wilden ook graag weer terug naar Nederland met al de essences en niet eeuwen later versteend teruggevonden worden in de grot en als bezienswaardigheid dienen voor toeristen.

 

Een klein stukje verder, balancerend over grote brokken steen, bevond zich de ‘officiële ingang’ naar de grot. Zoals ik al zei had ik van tevoren begrepen dat we ergens in de grot moesten zijn waar zich water bevond. We doken de grot in die met de 300 lumen van onze gezamenlijke hoofdlampen nauwelijks verlicht werd. Thuis in de outdoor winkel werd mij verzekerd dat deze lampen voldoende licht zouden geven. ‘Ja, voor een nachtelijke wandeling op de camping van de tent naar de toiletten misschien, maar zeker niet voor dit werk.’ Enfin, we moesten het er maar mee doen. Overigens las ik later thuis een verslag van iemand die deze grot ook bezocht had en vertelde dat zij een lamp hadden van 2.000 lumen die niet eens de andere kant van een zaal in de grot kon verlichten.

Er bevond zich vrij snel een opening naar een soort zaal waar een hele grote steen lag die op een soort altaar leek. ‘Zou dit zomaar de plek kunnen zijn?’ Nee, helaas. We speurden de zaal verder rond. We vervolgden onze weg naar boven over de glibberig gladde, natte kalkstenen ondergrond. De volgende zaal diende zich aan bezaaid met stalagmieten en stalactieten. Ineens zag ik een vergroeide stalagmiet en stalactiet. Aan de voet van de stalagmiet had zich ooit een kleintje gevormd. Het leek wel de perfecte plek om de schaal met water neer te zetten. Ik draaide mij om in deze ruimte en kon mijn ogen niet geloven. Voor mij was een stalagmiet met verschillende afgeronde punten. Een meter of twee erboven bevond zich een stalactiet die als een soort kap boven de stalagmiet hing. Kon het nog magischer?

 

De volgende dag gingen we voor het echie. De essence moest gemaakt worden rond zonsondergang. We zouden dus in het donker het pad weer moeten afdalen. Voordat we de grot ingingen stemde ik mij af op de (natuur)wezens van Binnen-Aarde. Ik zag dat er al heel veel blauwe plasma-achtige wezens in de grot aanwezig waren. Op de plek aangekomen heeft Mimi eerst drie keer kloksgewijs en daarna drie keer anti-kloksgewijs geklankt om de verbinding Sabart-Lombrives-Niaux te herstellen. Langzaam verschenen er lichtjes in het hele grottenstelsel. Toen Mimi ook klankte voor het midden van de driehoek die deze grotten met elkaar maken, ontstond er een melkachtige lichtzuil vanuit de Aarde. Deze lichtzuil ging dwars door de Aarde de kosmos in. Niet alleen de driehoek werd geactiveerd maar ook het midden hiervan. Daarna lichtten alle grottengangen op in één gouden licht. Het leek alsof het midden het hart was dat het licht in het gangenstelsel pompte.

 

Op de tonen, die Mimi speciaal voor de essence klankte, kwamen de wezens naar de plek toe. Een grote cirkel van wezens boog zich over de schaal met water en toonde ook hierin. Eerst vanuit de klanken van Mimi. Later klonken hun eigen tonen. Er verscheen een zwarte draak. Deze draak is de krachtigste van allen. Hij staat als geen ander in dienst van de liefde. Hij is een schaduwjager en kan naar gebieden gaan die voor anderen verborgen blijven. Hij leert je ook de weg naar het gouden pad van je ziel, je bestemming. Ondanks z’n grootte en kracht kwam hij heel zacht over.

Even later werden Mimi, de schaal met water en ik meegenomen Binnen-Aarde in. We gingen door een soort stelsel van buizen waar we doorheen suisden. Eenmaal in Binnen-Aarde kregen we witte jurken aangereikt. Ik had dit thuis al eerder meegemaakt wanneer ik mij afstemde op Binnen-Aarde. Deze jurken zorgden voor een reiniging van ons energieveld. Zelfs op etherisch gebied waren we kennelijk nog vervuild. Ook zorgden deze jurken voor een ‘uplift’ van ons energieniveau, zodat we het aan konden om in Binnen-Aarde te verblijven.

De schaal met water werd in een bergkristallen schaal gezet. Even later werd het water direct in deze kristallen schaal gedaan. De schaal bevat alle kennis van Binnen-Aarde. Op mijn vraag waarom er dan nog zoveel essences moesten komen antwoordden ze dat alles gedoseerd zou worden afgegeven. Anders zouden we de energie niet eens aankunnen. De schaal werd aangeslagen met een slagstok net als een klankschaal. Op dat moment hoorden we allerlei prachtige tonen, bijna als een melodie. Deze tonen zorgen voor heling op diverse niveau’s, voor de natuurwezens, de Aarde en de mensen.

 

In de bergkristallen schaal zitten nog veel meer ‘coderingen’. De wezens van Binnen-Aarde lieten zien door de schaal te beroeren hoe deze goudkleurig oplichtten in de wand van de schaal. Zeven lagen (zeven essences) zullen uiteindelijk aan ons doorgegeven worden. Pas als alle zeven essences klaar zijn mogen ze de wereld in. Alleen dan worden alle kenmerken, kwaliteiten duidelijk.

 

Mimi en ik ontvingen nu al een cadeau. Het was een ring die wij aan de linker ringvinger dienen te dragen. De ring bestaat uit een mini-versie van de kristallen schaal. We kunnen de ring wederom als ‘tool’ gebruiken. Net als de zonnedisken die we tijdens de laatste essences van set 1 mochten ontvangen.