Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te nemen om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

 Inner Sun

 

In de Grotta di Mavone diende deze essence gemaakt te worden. Zoals al eerder gezegd kon deze grot eigenlijk alleen per boot bereikt worden. Echter, op een kaart van Ischia die wij in het hotel hadden kregen stond duidelijk een pad naar deze plek. Althans, dit pad liep er nagenoeg naartoe.

 

We namen de bus naar Panza een dorpje aan de oostkust. De busrit duurde bijna een uur. Om op dit eiland buschauffeur te kunnen zijn, moet je wel over stalen zenuwen beschikken. Als je denkt dat het slalommen over de smalle haarspeldbochten al een karwei is, moet je ook nog eens bedenken dat het verkeer hier van beide kanten komt. Met de regelmaat van de klok zitten bussen ‘shocking’ klem en wordt er over en weer flink getoeterd en gescholden op z’n Italiaans.

Eenmaal uit de bus pakten we de kaart erbij en lopen maar. Via, via, via kwamen we bij een bordje langs de weg wat ons wel interessant leek en wellicht kwamen we zomaar op de juiste plek terecht. Al snel moesten we een flinke daling maken die ons in een prachtig bos bracht. We hadden eigenlijk geen idee waar we zouden uitkomen maar we maakten ons niet zo druk; de omgeving was adembenemend. Struiken met wilde orchideeën werden afgewisseld door metershoge bamboe, overwoekerde rotsen en rotswoningen, vlakke veldjes met prachtige papavers. Ineens opende de vegetatie zich enigszins en zagen we dat we bovenop een berg stonden waar de knalgele brem uitbundig bloeide. Diep beneden ons bevond zich een klif. Via een steil pad naar beneden met een soort scheepstouw als enige houvast kwamen we uiteindelijk aan het einde van het pad. De zee beukte wild tegen de rotsen. Het uitzicht alle kanten op was magisch. Er stond een krakkemikkig houten bankje op ons te wachten. Het was niet dé plek, kreeg ik van de (natuur)wezens te horen. We moesten verder zoeken. Dat was toch wel enigszins een deceptie. Na onze lunch genuttigd te hebben liepen we het hele pad weer terug naar de bewoonde wereld. Nog ettelijke straten verder liep er weer een pad naar de kust. Dan ook deze maar even proberen. We kwamen uit bij een huis waar de eigenaar ons verzekerde dat de Grotta di Mavone om de hoek lag. Nou, mooi niet dus. We liepen nog verder. Steeds trager want inmiddels hadden we al zeven uur in de benen. We kregen een groot hotel in het vizier. Het zag er echter verlaten uit. Stapels post op de deurmat. Geen mens te zien. Maar op de een of andere manier trok de natuur en de plek mij wel. Er hing iets in de lucht. Totdat we een auto aantroffen met vier lekke banden en een groot kogelgat in de voorruit. Dit was toch niet erg verwelkomend. De  Napolitaanse maffia, bezitten hier de mooiste huizen, zo hadden we gelezen. Dit riekte net iets te veel naar maffia. Onverrichterzake keerden we weer terug naar ons hotel.

 

Voor de zoveelste keer de juiste plek niet gevonden. De pendel had ik niet meer, wat nu te doen? ‘Vragen vanuit het hart, Erica, weet je nog.’ Mimi en ik spraken onze bedenkingen uit naar de (natuur)wezens toe. Er werd gelukkig weer een compromis gesloten. De (natuur)wezens zouden alles in het werk stellen zodat zij zo optimaal mogelijk konden werken en wij ook. We mochten zowel de vijfde als de zesde essence op de plek maken waar we die dag geweest waren aan zee. We mochten ook nog deze twee essences maken op één dag. Wow, wat een tegemoetkoming. Wat waren we opgelucht.

 

De volgende dag weer op pad naar Panza. We waren in een oogwenk bij de klif.

Ik sprenkelde acht druppels van de essence ‘portal opener’ op de plek. Daarna werden Mimi, de schaal en ik kloksgewijs in een soort mijnschacht meegenomen Binnen-Aarde in. De donkere wanden waren aan de binnenkant bezet met Herkimer diamanten. We landden op een vloer van bergkristal met allerlei scheuren en insluitsels erin. Eronder bevond zich water. Het was net of je op een laag bevroren water liep. Bij iedere stap tinkelde het bergkristal onder je voeten als een kristallen kroonluchter.

Een jonge vrouw liep voorop en droeg de schaal met water naar de bergkristallen schaal. Zij zag er ook kristallijn uit. Deze wezens waren ongeveer 1.50 m. groot. Er verschenen langere en kortere verticale koperkleurige streepjes in de rand van de schaal, die na een tijdje wat bibberend gingen bewegen. Ik kon het niet thuisbrengen totdat de (natuur)wezens mij de schaal toonden als die uitgevouwen kon worden. De streepjes waaierden nu uit vanuit een ronde centrale vorm. De zon feller ging schijnen in de 3D wereld. Toen begreep ik dat de streepjes in de schaal zonnestralen waren.

Weer klonken de woorden: ‘blijf vragen vanuit je hart’.

De antwoorden dienden zich in rap tempo aan. In de essence zit de levensenergie van de centrale zon van Binnen-Aarde, die zachter is dan onze zon. Deze zon geeft een constante temperatuur en zachtheid af wat continue stabiele warmte, groei, liefde, maar bovenal zuiver bewustzijn geeft. Ze kan niet verzengen zoals onze zon dat kan. De (natuur)wezens van Binnen-Aarde danken hun zachte, liefdevolle aard aan deze zon. Zoals ook ons gemoed beïnvloed wordt door onze zon, zo begreep ik. Zo kunnen we opvliegend of temperamentvol zijn al naar gelang de intensiteit van de zon toeneemt. En wanneer de intensiteit van onze zon minder is zijn wij ook gelijkmatiger van temperament. Bij tijd en wijle klanken de (natuur)wezens van Binnen-Aarde massaal één bepaalde klank. Hierdoor kunnen ze bewerkstelligen dat de energie van hun centrale zon door het aardoppervlak heen barst. Deze energie geeft dan dezelfde constante warmte, groei, liefde en vooral bewustzijn aan alles wat op Aarde leeft. Wanneer deze essence gedruppeld wordt op Aarde zorgt dit voor hetzelfde effect als wanneer de (natuur)wezens van Binnen-Aarde zouden klanken zoals hierboven beschreven. Op deze manier kunnen we zelf zorgen voor verspreiding van de immer constante liefdevolle, voedende energie om ons bewustzijn te verhogen, zo vaak als we dat wensen. Niet alleen voor onszelf maar voor alles wat leeft op Aarde, zichtbaar of onzichtbaar.

 

Een paar maanden later thuis bekeek ik nog eens de kaart van Ischia. Tot mijn grote verbazing zag ik dat de Grotta di Mavone zich precies bevond in de rotsen diep onder het verlaten hotel waar ik zo’n bijzonder gevoel bij had ….. geen wonder.