Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te nemen om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Meander

 

Kynance Cove, The Lizard Peninsula in Cornwall zou de plek worden om de laatste essence van de tweede set te maken. We dienden op zoek te gaan naar een van de grotten, vertelden de (natuur)wezens van Binnen-Aarde.

Het Britse Toeristenbureau zegt over Kynance Cove: ‘if stunning had a big sister, Kynance Cove would be her.

Hier wil ik graag aan toevoegen: ‘if foul weather had a big brother, we sure met him’.

 

De taxichauffeur die ons naar het hotel bracht, bekende dat hij geen enkel woord Nederlands sprak … ‘oh toch wel, één woord:boskabouter.’ Mimi en ik hebben zo gelachen. Als dat geen warm welkom van de natuurwezens was dan weet ik het niet meer. Kennelijk werd ooit in Engeland ook de televisieserie ‘Paulus de boskabouter’ vertoond.

 

Tijdens de verkenningstocht de dag voor de maak van de essence, liepen we afwisselend in dichte mist, plensregen, stormachtige wind of een combinatie van alle drie. De rest van de dag en de nacht hebben we de misthoorn van de vuurtoren van The Lizard gehoord. Dat beloofde nog wat te worden voor de volgende dag.

 

De dag van de co-creatie begon ook weer met mist, regen en fikse wind. We waren de enige idioten die zich naar het strand begaven. Echter, hoe dichter we bij de cove kwamen hoe droger het werd. Vertrouwen, Erica, weet je nog ….

Wanneer je over Kynance Cove loopt waan je je op een oerplek. De baai is bezaaid met rotsen, sommige meer dan 20 meter hoog, die verdacht veel lijken op slapende dinosauriërs die ieder moment wakker kunnen worden. Nergens anders ter wereld tref je stenen aan die samengesteld zijn uit graniet samengeperst met serpentijn, tremoliet of bastiet en opgepimpt met mica glitters. Waar je ook kijkt worden je ogen gestreeld door een geologische symfonie van rood, groen, paars, bruin en goud.

We liepen naar de grot en ik nestelde mij in het natte zand. Mimi bleef tijdens de twintig minuten van de maak van de essence, vlakbij de grot zowel buiten als binnen klanken. Het tonen klonk zacht, lieflijk en melodieus.

Een steen, die eerder door een vriendin was meegenomen van deze plek heb ik anderhalf jaar geleden mogen ontvangen van haar. Al die tijd heb ik hem gekoesterd en was hij mijn verbinding met Binnen-Aarde en Cornwall. Nu hoorde ik van de steen dat hij weer graag wilde blijven in Kynance Cove. Met gemengde gevoelens vond ik een prachtig plekje voor hem in de grot. Boven mijn hoofd vond ik een diepe nis in de rots, waar hij perfect kon liggen. Deze steen is ook meegegaan naar alle plekken waar we de essences van Binnen-Aarde gemaakt hebben. Hij draagt dus ook al deze energieën in zich. Ook de laatste essence zou over de steen heen gedruppeld worden. Op deze manier kan hij al deze energieën vanaf zijn ‘thuisplek’ verspreiden.

 

De schaal met water, Mimi en ik werden bovengronds meegenomen via een pad van goud wat zich na enkele meters in de hoek van negentig graden de grond in boorde. Het pad van goud werd een rivier van goud waarop wij ineens in een bootje voeren. Langzaamaan voeren wij naar beneden. We hadden deze keer geen jurken nodig. ‘Omdat jullie al tussen de rotsen van Binnen-Aarde zitten ben je al omhuld door de energie .’ We meerden aan en ik hoorde steeds het woord ‘meander’. De schaal met water werd in de bergkristallen schaal gezet. In de binnenrand van de schaal vormden zich gouden organische vormen.

‘Organisch, meanderen. Ik zal jullie laten zien wat we bedoelen’, sprak één van de wezens. We werden meegenomen naar een soort overhang, of klif. We keken naar beneden naar het landschap onder ons. ‘Het landschap meandert, de wateren meanderen.’ Op dat moment bevonden we ons ineens onder water om ons nog beter een beeld te kunnen vormen wat de (natuur)wezens bedoelden met meanderen. Ik zag ons drijven onder water, niet zwemmen. Alles wat ons pad versperde verdween en we konden gewoon blijven doordrijven zonder opgehouden te worden door iets of tegen iets aan te drijven. ’Zo dienen jullie levens te worden, zonder obstakels. Jullie weten dit wel maar jullie moeten het ook voelen en weten vanuit je hart. Obstakels die je zelf opwerpt, maar ook obstakels die van buiten op je pad komen.’ Er kwamen steeds meer (natuur)wezens naar de plek toe waar de rivier zich bevond. Er waren kristalachtige transparante wezens, licht blauwe wezens en licht groene wezens. Deze laatste wezens had ik nog nooit eerder gezien. Allen gingen aan beide kanten van de rivier staan. Hun handen raakten elkaar, ze vormden een boog. Ik zag de schaal met water op zichzelf in de rivier dobberen. De schaal dreef langzaam in de richting de wezens. Vervolgens dobberde de schaal onder de boog door. Op dat moment kwam er uit de harten van alle wezens gouden licht wat in de schaal met water terechtkwam en in de rivier.

 

‘Meanderend door het leven gaan is eigenlijk jullie oorspronkelijke staat van zijn; dit mogen jullie je weer toeëigenen. Neem de vrijheid om te meanderen. Neem de tijd voor alle processen.

Meanderen is zo hard nodig voor de wereld. Wanneer je meandert in het leven, levert je dat inzichten op. Inzichten die zich gaan verankeren in je, waardoor je groeit en je dit naar buiten kunt brengen. Ik ben later het woord meanderen op gaan zoeken. Er staat letterlijk: ‘natuurlijk bochtig verloop van een rivier of beek. Hierdoor vindt aanwas plaats in de binnenbocht en afslag in de buitenbocht. Hierdoor kunnen de bochten steeds groter worden of opschuiven. ‘

Het is van belang dat deze essence in de natuur – op het land en/of in het water – wordt gedruppeld. Meer nog dan de essence zelf in te nemen.’

 

‘Wij hebben the Lizard – en nog een paar andere plekken op de Aarde – speciaal gecreëerd om het ‘meanderen’ te verankeren op Aarde. Deze energie zit in de rotsen en nu ook in de essence.’

 

Terwijl we na de co-creatie van de essence nog zaten na te genieten van alles op een terrasje in de zon onder het genot van een kopje thee en scones, schoot mij ineens te binnen wat ik gevoeld had in de grot. Ik had daar gezeten met mijn rug tegen de binnenkant van de rots. Het gebonk en gedreun buiten van het zeewater tegen de rots was enorm. De rots trilde er iedere keer van en ik voelde dit door mijn gehele lichaam. Dit gebeurt dus ook energetisch met ons wanneer je obstakels alleen maar als obstakels kunt zien, je hiertegen verzet en niet mee-meandert.