Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te nemen om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Purification

 

Deze essence zou gemaakt gaan worden in een grot in de buurt van de top van de berg Epomeo op Ischia.

De ontdekkings- en snuffeltocht naar de juiste plek begon in de morgen. We  vertrokken met de bus vanaf ons hotel in Testaccio naar Fontana. Een klein dorp waar zich ‘bar Mimi’ bevond. Kun je nog meer welkom geheten worden? Vanaf Fontana kun je naar boven lopen naar de bergtop. Ik had met de pendel de kaart geraadpleegd en wist waar we ongeveer moesten zijn. Ischia, omdat het een vulkaan is, is een en al zeer steile heuvel. Voor Nederlanders een ramp. Waar ons land 99% compleet vlak is, heeft Ischia voor 95% een hellingspercentage van 45%.

 

Na een kwartiertje kwamen we twee Engelse dames tegen op kokette sandaaltjes die de weg vroegen naar een manege. Ze wilden de Epomeo te paard veroveren. Nadat wij ze naar de manege gebracht hadden vervolgden wij onze weg dwars door een bos. Op handen en voeten kwamen we op weer een ander pad dat ook weer naar boven leidde. Via een eeuwenoude uitgesleten weg bereikten we de top van de berg Epomeo. Nergens onderweg hebben we een grot kunnen vinden en ik voelde nergens een ‘hier moeten we zijn’. Boven op de berg werden we bijkans van de berg geblazen door de enorme wind die ons de hele dag al om de oren waaide. Toen Mimi er ook nog achter kwam dat ze ergens in de bush haar handtas – met alles erin – had laten staan terwijl ze foto’s aan het maken was, sloeg de paniek toe. Als een ervaren berggeit holde ze naar beneden, daar waar ze eerst zo zorgvuldig en voorzichtig gelopen had. Uiteindelijk had een schoolklas haar tas gevonden. Enfin, die hadden we terug. Nu nog een plek zoeken voor de essence. Het werd geen succes. Dan maar de volgende dag terug en nog eens goed de pendel raadplegen. Ik stelde voor om via een andere route terug te gaan; via ‘Bosco della Falanga’. Een internetsite sprak over ‘Il bosco incantato’: een betoverd bos. Bovendien zouden er ook nog ‘fumaroles’ te zien zijn. Plekken waar de aardkorst opengebarsten was en waar de stoom zo uit deze gaten kwam. Nou dat wilde ik echt niet missen. We hebben vanalles gezien. De steilste hellingen ever, waar we op onze kont naar beneden moesten glijden. Dode bomen, althans zo leek het. Zoveel prachtige bomen dat je door de bomen het bos niet meer kon zien. Ruïnes van een soort woningen, veelal bemost, die uit de rotsen gehouwen waren, waar in de Middeleeuwen mensen zich verschansten om te ontkomen aan de piraten. Prachtige ‘fosse della neve’. Dit zijn diepe gegraven putten, soms wel 20 meter diep, waar de mensen vroeger de sneeuw in opvingen die ze in de zomer gebruikten om hun spullen te koelen. Een poort van op elkaar gestapelde stenen wat een echt portaal naar een andere dimensie was. Fumeroles, oh ja fumaroles, nee die hebben we niet gezien. Het pad wat ons uiteindelijk na acht uur lopen weer in Fontana bracht was bijna 60 graden steil. Bizar.

 

Oké, weer de juiste plek niet gevonden. Pendel erbij en de volgende ochtend vrolijk weer terug. In de buurt van de manege bevond zich oude brug die niet meer in gebruik was. Ooit had er water onderdoor gelopen. De gehele ingang onder de brug was overwoekerd met meer dan manshoge brandnetels. Ik voelde dat we eigenlijk hierachter moesten zijn. Maar ja, we zijn gekke Gerritje niet. Het pad liep verder. Pendel er weer bij. Nee, hier moesten we niet zijn. Toch weer terug naar de brug. Ik zei tegen Mimi: ‘het spijt me zeer maar we moeten toch echt hierachter zijn’. ‘Door de brandnetels?’, was haar vertwijfelde antwoord. ‘Door de brandnetels!’ Ik had gelukkig een jas bij me die ik als pantsers kon gebruiken. Met mijn armen voor mijn gezicht worstelde ik mij door de prikkers heen. Ik gooide mijn jas naar Mimi zodat zij ook ongeschonden aan de andere kant kon komen. Soms denk ik dan, wij zijn toch totaal van de pot gerukt om dit te doen. Na de brandnetels kwamen we in een prachtig stuk natuur van alles en iedereen verlaten. Hier moest dus de essence gemaakt worden. Wellicht was er ook nog een grot in de buurt; ik heb er niet meer naar gezocht. Bovendien kregen wij het fiat van de (natuur)wezens dat de essence hier gemaakt kon worden.

 

Mimi begon te klanken. Ze wilde ook de prachtige geluiden van de vogels opnemen. Het viel me op dat ze op een totaal andere manier klankte dan ik van haar gewend was. Zachter, melodieuzer en veel herhalingen van dezelfde tonen.

Nadat ik acht druppels (de 8-puntige ster) van de Portal Opener essence op de plek had gesprenkeld, kwam er een opening in de Aarde vanuit een mist. Mimi en ik werden door de (natuur)wezens van Binnen-Aarde meegenomen in witte jurken met goud borduursel. Deze energetische jurken hadden we een paar dagen eerder al gekregen. Ze dienden ook als een soort GPS-systeem, zodat we makkelijker te volgen waren op het eiland. De schaal met water werd weer in de bergkristallen schaal gezet. Ditmaal verschenen er een soort koperkleurige runentekens; bijzondere letters of een taal. Toen ik vroeg waar de letters mee te maken hadden werd er gezegd: ‘dit is onze kennis over schoonmaken.’ ‘Schoonmaken?’, vroeg ik. ‘Wat dan?’ Reiniging werd er gezegd. ‘Reiniging waarvan’, vroeg ik weer. ‘Niet zoveel met je hoofd, vraag vanuit je hart.’ Ineens zat ik in een gehoorzaal van een hele oude universiteit. Ik zag prachtige houten banken. Drie jongeren stonden op het podium met hun rug naar mij toe. Toen ze zich omdraaiden keek ik in de liefste gezichten die ik ooit heb gezien. Ik werd emotioneel van hun intens liefdevolle blik die ook luchtig was. Het waren natuurlijk niet de gezichten zelf die zo’n indruk maakten, maar ik zag toen hoe pure liefde er uit ziet. Ik had veel moeite om in Binnen-Aarde te blijven. Ik vloog er steeds uit. Toen bedachten de jongeren om weer een kroon met edelstenen op mijn hoofd te zetten. Deze werkte maar half. Ze stelden voor wat met de ruimte te gaan doen. De ruimte werd lichter gemaakt. Ik zag toen zoveel dat ik hier ook door afgeleid werd. Ik kwam met het voorstel om de ruimte juist te verduisteren en een soort spot te zetten op de plek waar zij bezig waren. Dit werkte perfect. Ik kon me daarna helemaal concentreren. De jongeren waren bezig aan een tafel met een soort glazen laboratorium apparatuur, zoals die gebruikt worden tijdens destillatie. De vloeibare inhoud in deze apparatuur was troebel. De jongeren druppelden er iets in en langzaamaan werd de vloeistof steeds helderder tot het de helderheid van water had.

De essence werd door de jongeren meegenomen naar een plek die ik niet kon zien. Ik hoorde: ‘Ga maar even uit de meditatie, wij moeten nog iets doen met de essence.’ Toen ging mijn hoofd het weer overnemen. Ik vroeg mij af of er ook een docent of professor aanwezig was. Konden deze jongeren de essence wel genoeg potentiëren? Plotseling antwoordde een professor – ik zag hem niet – dat hij er ook bij was, maar dat ik de wijsheid en kracht van de leerlingen niet moest onderschatten. Toen verscheen de professor op het podium en zei dat hij als enige taak had de kennis in deze essence te verzegelen, zodat er nooit iets van verloren zou gaan.

 

Ik voelde dat de essence te maken had met reiniging van heel veel niveau’s. ‘Maar hoe dan en welke?’ Er werd weer gezegd: ‘vraag met je hart.’ Weer diep voelen. Deze reiniging werkt onder andere ook karmisch en zorgt ervoor dat vorige en komende generaties gezuiverd kunnen worden van karmische vervuiling. Alles wat je niet meer dient, kan worden opgeschoond, ter voorbereiding op een verblijf in andere dimensies. De reiniging gaat zelfs voorbij 5-D. Het heeft te maken met de overgang naar 6-D en 7-D te vergemakkelijken. Zo kunnen we nu al makkelijker naar 5D, 6D en 7D reizen zonder dat we energetisch te vervuild zijn. Alhoewel die jurken toch wel heel mooi zijn om te dragen.

 

Pas op de hotelkamer besefte ik dat ik mijn pendel kwijt was, hoe passend. Had ik niet de hele tijd te horen gekregen ‘vraag met je hart’? Welke vragen ik vanaf nu zal hebben over de essences, ik zal ze moeten vragen vanuit mijn hart. Met de pendel heb ik nooit een organische verbinding gehad. De vragen die ik stelde kwamen inderdaad vaak vanuit de ratio. Hoe was het ook alweer? Alles wat je niet meer dient kan worden opgeschoond ……. Dank jullie wel voor deze prachtige wijsheid en les.

 

Bovendien hoorde ik dat mijn pendel, die bestond uit een amethyst, een plek creëert waardoor de natuurwezens kunnen reizen. Win-win situatie heet dat geloof ik.