Wij hopen je in het onderstaande verhaal mee te nemen om je hiermee te vermaken, maar vooral om je te inspireren. Op deze manier kun je de wijsheid van de wezens, naast het gebruik van de essences, nog meer ervaren.

Wat voorafging

 

Set 2 van de Earth and Sky Synergy Essences, zo was mij verteld, zou over de levensenergie van de (natuur)wezens van Binnen-Aarde gaan.

 

Voordat Mimi en ik überhaupt met de tweede set essences bezig waren. Kreeg ik een steen van een vriendin. Deze steen had zij gevonden in Cornwall, maar moest kennelijk toch naar mij.

Deze steen had met Binnen-Aarde te maken. De steen is serpentijn, prachtig donker met wat rode aders en stukken kwarts erin. Ik heb de steen gevraagd of ik hem mocht polijsten, zodat de kleuren nog wat beter naar voren zouden komen. Dat mocht. Ik heb mij regelmatig afgestemd op de steen en daarmee ook met de natuurwezens en wezens van Binnen-Aarde. De eerste stappen op weg naar een diepere verbinding waren gezet. Eén wezen met wie ik direct contact kreeg noemde zichzelf Andres. Hij stond altijd klaar voor mij wanneer ik vragen had, of wanneer ik mij gewoon wilde afstemmen. Op mijn vraag, of Mimi en ik er wel klaar voor waren om met de wezens van Binnen-Aarde te gaan werken, werd hard gelachen. ‘Je hebt toch nú contact met ons. Het vertrouwen is er van beide zijden. We hoeven samen geen relatie van tientallen jaren te hebben om de essences neer te kunnen zetten.’ Ervaring heeft mij inderdaad geleerd dat in Binnen-Aarde iets bedenken en materialiseren in een split second gebeurt.

 

Maar hoe ga je dat dan verder aanpakken? Allereerst de vraag: waar moeten de essences gemaakt worden? Dat werd al snel duidelijk. Drie in Frankrijk in de Pyreneeën. De drie essences konden in één grot gemaakt worden. Drie essences in Italië op het eiland Ischia. Deze drie essences dienden op drie verschillende plekken gemaakt te worden. De laatste essence zou gemaakt moeten worden in Groot-Brittannië; in Cornwall bij the Lizard Peninsula.

 

Voor de eerste drie essences moesten we dus naar de pyreneeën afreizen om ze aldaar in een grot te gaan maken. De Pyreneeën … da’s een erg groot gebied. Een vriendin, die drie jaar lang in de buurt van Rennes-le-Chateau heeft gewoond, kwam tot de redding. Zij had 10 dagen en nachten zonder eten doorgebracht in een grot bij Ussat. In eerste instantie vond ik haar verhalen over de grot helemaal geweldig, hier moesten wij ook naartoe. Toch bleef een stemmetje in mij zeggen dat ik daar niet moest zijn. En hoe handig is het dan om toch weer even de pendel erbij te halen. Op mijn vragen kreeg ik te horen dat ik een grot moest zoeken in een straal van vijf kilometer rond de grot van de vriendin. Vijf kilometer is wel heel weinig op een grote overzichtskaart. Wat was ik blij dat er in Amsterdam een winkel is gespecialiseerd in (wandel)kaarten van de gehele wereld. Met een wandelkaart van de omgeving Foix en Tarascon ging ik naar huis. Met de pendel ging ik aan de gang en die gaf ineens een ja. Ik had geen idee wat de (te) kleine letters zeiden. De leesbril van mijn moeder, die bij mij in huis woont, bood uitkomst en verdomd er stond ‘grotte de Sabart’. Dat zou ‘m dus worden. De twijfel sloeg echter weer toe toen ik zag dat aan de voet van de berg waar de grot zich bevond een afvalverwerkingsplek was. Aan de andere kant van de weg bevond zich een industriegebied. Materieel niet echt een spirituele plek. In het samenwerken met natuurwezens had ik echter wel geleerd dat het verstand beter uitgeschakeld kon worden. Hoe was de energie daar ooit geweest en misschien diende die weer wakker gemaakt te worden? Misschien juist in zo’n ontzielde omgeving.

 

Ischia, een eiland voor de kust van Napels, is eigenlijk een vulkaan. Overal op en onder het eiland kun je dit nog merken. Er zijn warmwaterbronnen, openingen in de aardkorst waar permanent stoom uitkomt en onder water in de zee kun je luchtbellen zien borrelen. Dat alleen al maakt het eiland magisch. Ischia is één van de plekken die een directie doorgang heeft naar Binnen-Aarde.  Het is een plek waar regelmatig ufo’s gesignaleerd worden en er zijn prachtige grotten op het land en direct aan de kust. Grotten waarvan gezegd wordt dat er ooit een tovenaar met zijn volgelingen heeft gezeten die allen de zonnegod vereerden (Grotta del Mago). Een van de grotten, grotta di Mavone, is een weg naar Binnen-Aarde. De berg Epomeo is het hoogste punt van het eiland, bijna 800 meter hoog. Een overblijfsel van een vroegere uitbarsting. Ofwel het is een stuk aardkorst dat omhoog gestuwd is, ofwel de rest van het land is ingezakt.

Het werd mij al snel duidelijk dat er een essence gemaakt moest worden in een grot in de buurt van de top van de berg Epomeo, één in de Grotta di Mavone en één in de Grotta di Mago. De twee laatste zouden een flinke uitdaging gaan vormen. Grotta di Mavone ligt weliswaar op het land, maar direct aan de kust. Ik had al gelezen dat deze grot eigenijk alleen per boot te bereiken was. Maar hoe zou de boot dan aanleggen om ons aan land te laten gaan? De kust gaat loodrecht omhoog. Ook de Grotta del Mago zou een flink appèl doen op onze padvindsters geest. De grot loopt vanuit de zee diep onder het eiland door. Zouden wij in staat zijn om direct vanuit een boot bij de opening van de grot door zee te kunnen waden. Hoe diep was het daar? En dan nog de vraag: zelf varen of gevaren worden? Deze grot kent halverwege een vernauwing en ik voelde dat we nog verder de grot in zouden moeten gaan na de vernauwing om de essence te maken. Wat zou ‘Prada in de bosjes’ nog meer gaan tegenkomen op deze trip?

 

Het schiereiland Cornwall en met name the Lizard is een bijzonder stukje Groot-Brittannië. Het verhaal over het ontstaan van the Lizard begint met een reis vanuit het binnenste van de Aarde.

Zo’n 375 miljoen jaar geleden, op de grens van de aardmantel en de aardkorst (de Moho) op ongeveer 10 kilometer diepte, persten zich onder enorme druk gesmolten rotsen – die later the Lizard zouden vormen – een weg naar boven. Uiteindelijk braken deze nog hete rotsen dwars door de aardkorst heen. Dit stuk zou nog een tijdje op de zeebodem blijven liggen. Dit alles gebeurde 30 graden ten zuiden van de evenaar. In die tijd bestonden er twee supercontinenten: Gondwana (het huidige Zuid-Amerika, Afrika en Azië) en Euramerica (het huidige Noord-Amerika en Europa). Het stuk the Lizard bestaat uit oer-stollingsgesteenten, vulkanisch lava en oceaansediment meegenomen tijdens de reis van de aardmantel naar de aardkorst. Tijdens de volgende 80 miljoen jaar botsten de twee supercontinenten tegen elkaar, waardoor de toenmalige Rheïsche Oceaan (die deze twee continenten scheidde) verdween. Hierdoor werd the Lizard met een vaart naar voren gestuwd tegen een landmassa aan die later Groot-Brittannië zou gaan vormen. The Lizard lifte mee met deze landmassa. Net voor de laatste ijstijd en de overstroming van het Kanaal, dat Groot-Brittanië isoleerde van de rest van Europa, bleef the Lizard aan het zuidelijke puntje van Cornwall vastzitten.

 

Voordat we Cornwall gingen bezoeken zijn we eerst langsgegaan bij Agnes van de Beek, die the Lizard al zo vaak bezocht heeft en van wie ik ook de steen had gekregen die met Binnen-Aarde te maken heeft. Mimi en ik zouden haar het hemd van het lijf gaan vragen.

 

Wanneer ik mij thuis afstemde op Binnen-Aarde, werd ik immens groot en reisde dan af naar het gat wat zich in de nabijheid van de Noordpool bevindt. Ik ging dan op de rand van dit gat zitten. Daar sprak ik vaak af met Andres. Soms nam hij me ook mee Binnen-Aarde in. Wanneer dat gebeurde kreeg ik altijd een speciale jurk aan waardoor ik de ongelofelijk hoge trillingsfrequentie aan kon. Ook werd mijn energielichaam gereinigd wanneer ik die jurk droeg. Tijdens een van mijn reizen vroeg ik Andres of de (natuur)wezens van Binnen-Aarde een fysieke vorm hadden. Hij zei dat ze een soort tussenvorm bezaten tussen fysiek en pure energie. Een soort plasma. Ik nam waar dat dit plasma een zacht blauwe kleur had. Ik had dit al eerder gezien tijdens de maak van de laatste essence van de eerste set.

 

De energieën van Binnen-Aarde zijn zo totaal anders van de energieën op de Aarde. De trillingsfrequentie is daar, zoals ik al zei, ongekend hoog. Ik had regelmatig moeite om me te blijven concentreren om alles mee te krijgen. Ik schoot er vaak genoeg uit, terug naar Aarde. Gelukkig hadden ze een ‘pendelbus’ voor mij. Alles wat er gebeurde in Binnen-Aarde was – zoef – voorbij voordat ik er erg in had.

 

Wat mij is opgevallen tijdens de co-creatie met (natuur)wezens van Binnen-Aarde is dat zij zelf heel veel klankten. Ik had dit nog niet eerder meegemaakt tijdens de maak van de eerste set essences, die met de natuurwezens van op de Aarde te maken hebben. Ik heb begrepen dat het gebruik van klanken of tonen teruggaat tot vóór Atlantis en Lemurië. De (natuur)wezens van Binnen-Aarde zijn intergalactiche wezens die ooit op Aarde hebben geleefd. Zij hebben zich echter al teruggetrokken in de Aarde rond de tijd van Lemurië. Zij kunnen de lichtvelden die zich om hun lichaam heen bevinden versterken door de pijnappelklier, door gebruik te maken van vocale harmonieuze klanken. En dit is precies wat er ook gebeurt wanneer Mimi klankt. Zij put haar ‘klankwijsheid’ uit haar verbinding met de Hathors. Dit zijn ook intergalactische wezens die verbonden zijn met het oude Egypte en met een aantal andere culturen, waaronder die van Atlantis en Lemurië.

 

Als laatste wil ik nog even noemen dat ik hier steeds spreek over de (natuur)wezens van Binnen-Aarde. Ik heb ervaren dat niet alleen de natuurwezens van Binnen-Aarde hebben meegeholpen tijdens de maak van de essences, maar ook de wezens van Binnen-Aarde. Ik ervaar deze wezens als mensachtigen, alleen hebben ze geen puur fysieke vorm maar zijn ze plasma-achtig. De natuurwezens tonen zich vaak als niet mensachtig en zijn wel pure energie. Zowel de natuurwezens als de wezens hebben eenzelfde enorm hoge trillingsfrequentie en zijn ons lichtjaren vooruit in ontwikkeling.